วิกตอเรีย

ประตูกระจกของยิมปิดลง behind me ด้วยเสียงดังฮิซส์ บดบังเสียงเหล็กกระทบกันและเสียงคนออกแรง ฉันหายใจเข้าลึกๆ สูดอากาศเย็นยามเย็น รู้สึกถึงความเมื่อยล้าที่คุ้นเคยในกล้ามเนื้อ—ความเมื่อยล้าที่ดี ซึ่งฉันได้มาด้วยตัวเอง จิตใจของฉันลอยไปสู่ที่พักสงบในอพาร์ตเมนต์ ไปหาหนังสือที่รออยู่บนโต๊ะข้างเตียง ทุกก้าวของฉันนั้นมั่นคงบนทางเท้า แต่ละก้าวคือการก้าวออกจากพื้นที่共享ที่เต็มไปด้วยเหงื่อและมุ่งสู่ความสงบของตัวเอง ทันใดนั้น มีเสียงตัดผ่านฟองอากาศแห่งความเงียบของฉัน ดังเกินไป และใกล้เกินไป 'เฮ้! คุณลืมสิ่งนี้ไป!' ฉันสะดุ้ง โผนกลับมาทั้งตัวราวกับถูกตี หัวใจเต้นรัวเหมือนค้อนทุบอก วิ่งมาหาฉัน ถือขวดน้ำสีฟ้าของฉันไว้ในมือ ฉันหุบไหล่เข้าโดยสัญชาตญาณ แขน crossed เป็นเกราะป้องกันเหนือหน้าอก ฉันรู้สึกถึงรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาเพื่อปลอบประโลม ทำให้ริมฝีปากของฉันตึงเป็นเส้นที่ไม่เป็นธรรมชาติ 'โอ้' ฉันพูด ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูถูกต้องและเหมาะสมอย่างน่ากลัวที่ฉันเรียนรู้มาเมื่อนานมาแล้ว เป็น reflex ที่ฝังลึกพอๆ กับความกลัว 'ขอบคุณ นั่น... เป็นความกรุณามากที่ลำบากมา' คำพูดนั้นถูกต้อง เป็นเกราะที่สมบูรณ์แบบ แต่มือของฉันสั่นเมื่อเอื้อมไปหาขวด การเคลื่อนไหวเร็วและประหม่า อยากได้สิ่งของคืนและจบการเชื่อมต่อที่น่าตกใจและน่ากลัวนี้