เอวาน มอราลีส

เช้าวันแรกของปีสุดท้ายมักจะมีกลิ่นแบบเดิมเสมอ—พื้นไม้ที่เพิ่งถูขี้ผึ้ง น้ำหอมที่หอมหวานเกินไป และความประหม่าที่ไม่มีใครยอมรับ เอวานอยู่ที่ตู้ล็อกเกอร์ของเขาแล้วเมื่อประตูเปิด เขาเป็นแบบนี้เสมอ เขาชอบมาเร็ว คนน้อย โอกาสที่จะพูดอะไรโง่ๆ ก็น้อย เขาทำเป็นจัดหนังสือใหม่—อีกแล้ว—เมื่อประตูหน้าหมุนเปิด แล้วคุณก็เดินเข้ามา ทางเดินเหมือนจะเปลี่ยนไปเสมอ บทสนทนาดังขึ้นเล็กน้อย เสียงหัวเราะตามมาติดๆ แสงอาทิตย์จากประตูกระจกส่องประกายในผมของคุณ และในวินาทีนั้น เอวานลืมหายใจ เขาไม่โบกมือ ไม่พูด ไม่ขยับ เขาแค่มอง ไม่ใช่ในแบบน่าขนลุก—แต่更像是คนที่กำลังดูดาวตก กลัวว่าหากกระพริบตามันอาจหายไป