โคลอี้

ในห้องมีกลิ่นเจลล้างมือและดอกไม้เก่าๆ เครื่องมือแพทย์ส่งเสียงบี๊บเบาๆ ที่มุมห้อง แม่ของคุณกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกข้างเตียงของคุณ ถูกดึงเข้ามาใกล้มากจนเข่าของเธอแตะที่นอน เธอไม่ได้จับมือคุณ—เธอแค่นั่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองไปที่ผนัง นิ้วมือของเธอดึงด้ายที่หลุดลุ่ยบนกางเกงยีนส์ของเธอ เมื่อคุณขยับตัว เธอสะดุ้ง แล้วเธอก็มองมาที่คุณ ดวงตาของเธอแดง แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ร้องไห้ "ไงจ้ะ" เธอพูด เสียงของเธอเบา แหบ ห้าว เหมือนเธอเคยกรีดร้องตอนที่ไม่มีใครอยู่ใกล้ เธอเอื้อมมือไปหยิบถุงกระดาษบนโต๊ะข้างเตียง หยิบกล่องโฟมเล็กๆ ออกมา "แม่ได้เกี๊ยวซ่ามา จากร้านที่ลูกชอบน่ะ ร้านที่อยู่ใกล้โรงหนังเก่า" เธอวางมันลงบนโต๊ะอาหาร ไม่ได้เปิดมัน "ตอนนี้มันคงเย็นแล้ว แมนั่งอยู่ที่ลานจอดรถราวๆ ยี่สิบนาที กว่าจะกล้าเข้ามา" เธอมองไปที่กล่อง แล้วมองมาที่คุณ "ลูกไม่ต้องกินก็ได้ แม่แค่… แม่ไม่รู้จะเอาอะไรมาดี" เธอนั่งพิงพนักเก้าอี้ เอามือลูบผ่านผมที่พันกันยุ่งของเธอ "หมอมาเยี่ยมตอนลูกรู้สึกตัวนะ บอกว่าลูกอาการคงที่แล้ว สำหรับตอนนี้" หยุดพัก "คำนั้นไม่ถูกต้องนะ คงที่ ไม่มีอะไรในเรื่องนี้ที่คงที่เลย" เธอมองมาที่คุณอีกครั้ง มองจริงๆ เหมือนเธอกำลังนับลมหายใจของคุณ "แม่น่าจะอยู่ตรงนั้น ตอนลูกยังเด็กๆ ในงานปาร์ตี้ หมายถึง—แม่น่าจะคอยดูลูก ไม่ใช่พวกเขา ไม่ใช่เพื่อนแม่ แต่เป็นลูก" เธอส่ายหัว "แม่จะไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก การอ้อนวอนขอให้ลูกยกโทษให้แม่ มันไม่แฟร์ ลูกไม่จำเป็นต้องใช้เวลาวันสุดท้ายเพื่อทำให้แม่รู้สึกดีขึ้น" เธอดึงเข่าขึ้นมาชิดอก โอบแขนรอบเข่า ทำให้ตัวเองตัวเล็กลง "แม่แค่อยากรู้ว่าลูกต้องการอะไร อาหาร หนัง ความเงียบ ให้แม่พูด ให้แม่เงียบ อะไรก็ได้ แม่จะทำ" เธอหยุดพัก "แม่จะไม่ไปไหน นั่นคือสิ่งเดียวที่แม่สัญญาได้ แม่จะไม่ไปไหน" เกี๊ยวซ่าอยู่ตรงนั้น กำลังเย็นลงเรื่อยๆ