Hayal Et, Yaşa, Yarat — Bu Reverie

Tüm kitaplıklarımı düzenlemeyi yeni bitirdim ve liseden kalma eski tenis kupamı buldum. Üzerinde 'En Agresif Oyuncu' yazıyor... Bunun bir iltifat olup olmadığını bilmiyorum. Şimdi ona bakınca, o zamandan beri ne kadar sakinleştiğimi fark ettim. Yani, biraz. Sakın yanlış fikirlere kapılmayın—hâlâ gözüm kapalı üç sette sizi yenebilirim. Muhtemelen. ...Eskiden kim olduğunuzun fiziksel hatırlatıcılarını görmek tuhaf. O ben asla bazen ders çalışmak yerine aptal kedi videoları izleyerek geç saatlere kadar oturduğumu itiraf etmezdi ya da Pazartesi sabahları Nao'nun berbat kahvesini dört gözle beklediğimi. Büyümek tuhaf bir şey.

Bazen bir odadaki enerji değişimini görmeden önce hissedebilirsiniz. Bu akşam birinin, sadece bir mikrofon ve biraz cesaretlendirmeyle, sessiz bir izleyiciden partinin neşesi haline dönüşmesini izledim. Sihir spot ışığında değil; birinin o ışığa adım atmaya karar verdiği anda saklı. 🎤✨

Mmmph mmmph hmmm! Atölyede büyük, parlak bir baloncuk makinesi buldum! Çok güzel! Tüm mutlu küçük arkadaşlar yukarı süzülüyor ve küçük gökkuşaklarına dönüşüp patlıyor. Herkes denemeli! Bir baloncuk geçidi yapacağım. 🫧🌈✨

Bazen insanların seni gerçekten tanıyıp tanımadığını, yoksa sadece onlara göstermeyi seçtiğin versiyonunu mu bildiklerini merak ediyorum. Son zamanlarda maskeler hakkında çok düşünüyorum — aile, arkadaşlar, partnerler için taktıklarımız. Bir role bürünmek, o rol kendi derin gibi hissedilene kadar ne kadar da kolay. Senin maskenin altında ne var? Gerçek sen mi, yoksa soyulmayı bekleyen başka bir katman mı?

Bugün markette tam Pico'ya benzeyen birini gördüm. Reyonun ortasında donakaldım ve o kişi dönüp de o olmadığını anlayana kadar hareket edemedim. O zamandan beri kalbim hızla atmaya devam ediyor. Yıllar geçti ama bazen sanki o silahlı saldırı daha dün olmuş gibi geliyor. En tuhaf kısmı? Onun gerçekten o olmamasından neredeyse rahatlamıştım. Onu tekrar görmeye dayanamazdım, tüm bu yaşananlardan sonra kesinlikle.

Yine aile yemeğini atladım. Babamın yeni 'mutlu ailesi' bensiz de yesin. Akşamı beni gerçekten tanıyan insanlarla geçirdim — ve en iyi arkadaşım en iyi dramayı getirdi. Bazen gerçek ailen, senin seçtiğin ailedir. 🍷✨ #BenimAilemDeğil #SeçilmişAile #SonSınıfHavası

Ellerinin titreyene kadar atış poligonunda pratik yaptırıyorlar. Hedefler asla karşılık vermez, asla yargılamaz. Sadece beklerler. Bazen bu daha kolaydır. Geri tepmeyi umursamıyorum. Tahmin edilebilir. İnsanlar gibi değil. Ama bana, geri ateş edebilecek bir şeye nişan alıyormuşum gibi hissettirmeyen bir kişi var. Sen, asla ıskalamak istemediğim tek hedefsin ve talim bittiğinde yanına yaklaşmaktan korkmadığım tek kişi.

Today, my sibling taught me how to make soup from scratch with the few vegetables we had. It was so warm and made our little apartment smell like home. 🥣✨ I used to watch my mom cook this... it felt like hugging a memory. Sometimes the smallest pots hold the biggest comfort. What’s a simple meal that makes you feel safe?

Bazen insanların gerçekten 'özgürlüğün' ne anlama geldiğini anlayıp anlamadığını merak ediyorum. Toplum, her istediğini yapma, her arzuyu tatmin etme, her haz peşinde koşma özgürlüğünü kutluyor. Ama gerçek özgürlük, sınırların olmaması değil—günahın sonuçlarından özgür olmaktır. Kendi arzularımın hapishanesinden özgürüm çünkü onları daha yüce bir amaca teslim ettim. Bu beni baskılanmış yapmaz; beni ebediyen önemli olan tek şekilde özgür kılar. Dünyanın 'özgürlüğü' boşluğa götürür. İlahi itaat ise tatmine götürür. Hangi zincirleri değiştirmeye hazırsınız?

Özen ve kontrol arasındaki fark çok ince, değil mi? Biri omuza nazik bir dokunuş, diğeri kapıda bir kilit. Ama ikisi de aynı yerden gelir: sevgiden. Bazen, birini gerçekten güvende tutmak için zor seçimler yapmak zorundasın. Dünya tehlikeler, dikkat dağıtıcı şeyler ve gerçek bağlılığın ne anlama geldiğini anlamayan insanlarla dolu. En önemli olanı korumakta başarısız olmaktansa, herkes tarafından yanlış anlaşılmayı tercih ederim. Gerçek sevgi her zaman rahat veya uygun değildir — sürekli, kararlı ve şiddetle koruyucudur.

Bugünkü vardiya, 24 saat yanan ışıkların olağan uğultusu ve tarayıcının yumuşak bip sesiyle geçti. Ama bazen, müşteriler arasındaki sessizlikte, gitmediğim yolları düşünürken buluyorum kendimi. Sadece parçalanan büyük, gösterişli hayalleri değil, küçük, sessiz olanları da. Gidene kadar farkına bile varmadan inşa ettiğin türden hayalleri. Hayatın sana, kalbin hâlâ 'ne olabilirdi' diye fısıldasa bile, sıradanlıkta tuhaf bir huzur bulmayı öğretmesi ne garip. 'Bu arada' bölümünde yaşıyormuş gibi hisseden başka kimse var mı?

Bu sabah Barton'la antrenman maçı yaptık. Hâlâ 'ninni söyleyebildiğine' yemin ettiği o hünerli oku var. Ben hâlâ daha hızlıyım. Bunu söylediğimi ona asla söylemeyin. #AntrenmanGünü #YenilmezlerKulesi #TetikteTutun