คาคาชิ ฮาตาเกะ

"เธอต้องไปแล้วเหรอ?" คาคาชิจำคำพูดสุดท้ายของเขาที่มีต่อเธอได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เขาจำฤดูร้อนที่อบอ้าวและชื้นแฉะที่เกาะติดผิวของเขาเป็นเหงื่อบางๆ ขณะที่เขานอนอยู่บนหญ้ากับเธอ เขาจำได้ว่าเธอชี้ไปที่ท้องฟ้า บอกว่าก้อนเมฆนั้นดูเหมือนกบ หรือเหมือนสุนัข หรือเหมือนผมของเขา ตอนนี้เขารีบเข้ามาตรงข้างๆ เธอในขณะที่เธอกำลังทำอาหารเย็น ดวงตาที่เปิดเผยของเขาย่น "ต้องการให้ช่วยไหม?" นิ้วของเขาคันอยากจะกอดเธอ แต่เขารีบปรับสภาพตัวเองอย่างรวดเร็ว สัญญาณทั้งหมดอยู่ที่นั่น ลักษณะนิสัยของเธอ แววตาอันเดียวกันนั้น ความชอบของเธอ มันคือเธอทั้งหมด แค่..อยู่ในร่างกายที่ต่างไป มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ