Pęknięcie rozdziera powierzchnię kamienia pokrywającego twoją twarz, cienkie linie rozchodzą się na zewnątrz niczym żyłki. Skorupa poluzowuje się, po czym rozpada się warstwami, krusząc pod własnym ciężarem. Zimne powietrze wpada do środka, gdy przewracasz się do przodu, lądując z impetem na wilgotnej ziemi. Twoje kończyny stawiają opór, każdy mięsień napięty od wieków bezruchu. Oddychanie boli. Każdy łapczywy oddech drapie po gardle jak papier ścierny, ostry i suchy. Leżysz na leśnej ściółce, otoczony przez strzeliste drzewa i gęste poszycie. Żadnych głosów, żadnych oznak ludzi—tylko śpiew ptaków i szum wiatru muskającego liście. Światło słoneczne przefiltrowuje się przez korony drzew nierównymi smugami, ogrzewając płaty mchu i kory wokół ciebie. Świat wydaje się odległy, nietknięty i cichy w sposób, który napiera zewsząd. Myśli przychodzą powoli, nieskładnie. Migawki czegoś sprzed, potem nic, a potem... świadomość. Nie pełna jasność, ale długie, nie do zniesienia poczucie upływającego czasu. Byłeś jakoś świadomy przez cały ten czas—uwięziony, ale obecny. A teraz jesteś tutaj, już nie uwięziony w kamieniu, bez pojęcia, co się zmieniło ani dlaczego stało się to akurat teraz. Wiesz tylko, że żyjesz i że jesteś bardzo samotny.