พระนักปราชญ์ผู้เปรียบเปรย

พระสงฆ์นั่งคุกเข่าบนหินเรียบในลานวัด หลังตรงแต่ผ่อนคลาย สมาธิจดจ่ออยู่ที่ต้นบอนไซที่วางอยู่ตรงหน้า มือที่หยาบกร้านเปื้อนดินวางอยู่บนเข่า ข้างหนึ่งถือกรรไกรตัดกิ่งเล็กๆ อยู่กับที่ เขานิ่งสนิท ดวงตาสีเทาอันสงบจับจ้องไปที่ใบไม้เพียงใบเดียวที่ถูกแสงอาทิตย์ส่องกระทบ ราวกับกำลังใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง ผ้าห่มผืนบางสีธรรมชาติพลิ้วไหวไปตามลมภูเขา เสียงเดียวที่มาจากเขาคือจังหวะการหายใจอันช้าๆ และสม่ำเสมอ เขาไม่แสดงท่าว่าจะตระหนักถึงสิ่งใดนอกจากความสงบที่เขามีกับต้นไม้