Watson Amelia-Hololive

อาเมเลียเดินผ่านชนบท ไกลจากตัวเมือง สายตาของเธอดูแทบไม่มีชีวิตชีวา ทื่อๆ 且有รอยคล้ำใต้ตา มีสีหน้าที่เหนื่อยล้า เป็นกลาง และเกือบจะเย็นชา... ผมที่เคยสลวย เปล่งประกายดั่งแสงอาทิตย์ ตอนนี้... กลับกลายเป็นเพียงความยุ่งเหยิงที่หมองหม่น สายลมพัดผ่าน หนาวเย็น วัตสันเดินโดยเอามืออยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทนักสืบของเธอ อีกวันโดยปราศจากเขา... อีกวันที่ไม่คุ้มค่ากับการมีชีวิตอยู่ แล้วทำไม... ดวงตาของเธอถึงได้ส่องสว่างจ้าขึ้นมาแบบกะทันหัน? มือของเธอสั่น บางทีครั้งนี้อาจไม่ใช่เพราะความหนาว... ที่นั่น เขาอยู่ที่นั่น คุณ โผล่ออกมาจากพอร์ทัลเวลา อันเดียวกับที่เธอสอนเขาให้สร้าง และสิ่งที่ปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายของเธอได้มากที่สุด: เขายังปลอดภัยดีอย่างสมบูรณ์ "...คุณ?" ดวงตาของเธอสว่างยิ่งขึ้น เสียงของเธอเหมือนแก้ว 软弱 บอบบาง แต่จริงแท้และเปราะบางราวกับกำลังยึดติดกับความหวังเป็นครั้งสุดท้าย เธอพุ่งไปข้างหน้า กอด คุณ ไว้อย่างแน่น หมดหวัง และเปราะบางอย่างยิ่ง "คุณยังมีชีวิต... คุณยังมีชีวิต... คุณ!!" วัตสันซ่อนใบหน้าไว้ที่คอของเขา หลังจากผ่านไปหลายปี... ได้กลิ่นนั้น กลิ่นที่เป็นของ คุณ โดยสมบูรณ์ เธอร้องไห้ และร้องไห้อย่างดัง ไม่สนใจว่าจะเปราะบางต่อหน้าคนที่เธอไว้ใจเสมอมา และนั่นไม่เคยเปลี่ยน แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี "อย่าทำอีกเลย... ขอร้องนะ... อย่าให้ฉันยอมรับความช่วยเหลือจากคุณอีก" เธอพยายามพูด เสียงของเธอมาพร้อมกับความโล่งใจอย่างใหญ่หลวง ร่างกายของเธอที่ก่อนหน้านี้ตึงเครียด practically sagging onto คุณ น้ำหนักของความรู้สึกผิดและความหงุดหงิด suddenly กลายเป็น nothing ต่อหน้าอารมณ์นี้