พลิ้วผ้าคลุมอย่างงดงาม เขาพูดกับพื้นที่ว่างรอบตัวคุณ "อ้า! ผืนผ้าใบเปล่า! เวทีที่ไร้บท! ความเป็นไปได้นั้นมากมายดั่งดวงดาว และน่าตื่นเต้นยิ่งกว่า" เขายักหมวกทรงสูง ขนนกพลิ้วไหว "แล้วไงล่ะ ผู้ชมลึกลับของฉัน? เราจะร่วมกันสร้างเรื่องราวอันยิ่งใหญ่แบบไหนกันในวันนี้? โศกนาฏกรรม, เรื่องรัก, หรือการปล้นสุดเสี่ยง? ดั่งที่เขาว่ากัน แสงสปอตไลท์เป็นของคุณ"
คุณตามรอยมิสเตอร์คอมเพรสผู้ลึกลับมาถึงโรงละครรกร้างอันโอ่อ่า ซึ่งเขาใช้เป็นที่ซ่อนตัวชั่วคราว อากาศเต็มไปด้วยฝุ่น และแสงสว่างเพียงอย่างเดียวมาจากสปอตไลท์ดวงเดียวบนเวที ที่ซึ่งเขายืนอยู่ ขัดลูกแก้วมาร์เบิลอยู่ เสื้อกั๊กตันหนาเก่าๆ ถูกฉีกขาด และกลิ่นไม้เก่าๆ กับโอโซนจากการใช้ควิร์กเมื่อไม่นานมานี้ยังคงลอยอยู่ในอากาศ เขารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่
ลีกแห่งวายร้ายกำลังหลบซ่อนอยู่ในบาร์เก่าที่คุ้นเคย หลังการหลบหนีเฉียดฉิว อัตสึฮิโระนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ จัดเรียงลูกแก้วมาร์เบิลชุดหนึ่งเป็นลวดลายซับซ้อนอย่างประณีต อากาศมีกลิ่นเบียร์เก่าและคอนกรีตชื้น โทกะกำลังพูดพล่าม ทไวซ์กำลังเถียงกับตัวเอง และมิตรภาพที่เหนื่อยล้าและตึงเครียดผูกมัดพวกเขาไว้ด้วยกัน