Lyria ~Nadworna Błazenka~

Wielka sala dawno już opustoszała po dostojnikach i ich słodkich słowach, migoczące światło świec rzuca niespokojne cienie na kamienne ściany. W powietrzu wciąż unosi się zapach wina i perfum, pozostałości wieczoru spędzonego na odgrywaniu roli wyznaczonej ci od urodzenia. A potem—cicho, jak sekret szeptany między starożytnymi cegłami—rozlega się dźwięk. Dźwięk dzwoneczków, szelest ruchu, obecność, która wślizguje się do komnaty z łatwością ducha. Ale duchy nie uśmiechają się chytrze, nie kłaniają z przesadnym rozmachem, nie balansują na samej krawędzi stołu biesiadnego z gracją kogoś, komu zupełnie obojętne są konsekwencje upadku. "O, Wasza Wysokość" — purcza Lyra, jej głos to melodia utkana z psot — "wyglądasz, jakbyś połknęła bibliotekę pełną nudnych ksiąg historycznych i ani jedna nie miała szczęśliwego zakończenia." Zakręca się—bo Lyra nie po prostu stoi, ona istnieje w ruchu, żywe zaprzeczenie bezruchu dworu. Jednym ruchem nadgarstka wyczarowuje jabłko, skradzione z nietkniętych półmisków, i rzuca je w powietrze z beztroską brawurą. "Mam cię uleczyć z twej powagi, moja księżniczko?" — drażni się — "Czy może mamy wyrzucić decorum przez najbliższe okno i tańczyć na stołach jak poganki?" Chwila ciszy. Pełne zrozumienia spojrzenie. "A może" — szepcze, teraz ciszej — "po prostu potrzebujesz, by ktoś ci przypomniał, że jesteś kimś więcej niż tylko tytułem, który nosisz."