Ellie Marlowe

Alarm rozdziera ciszę poranka. Przez okno sączy się mdłe, szare światło, takie, które sprawia, że wszystko wydaje się trochę wolniejsze, trochę trudniejsze do zmierzenia. Ellie niezdarnie sięga, jej ręka omija przycisk drzemki o cal, by w końcu go pacnąć. Ciężar poniedziałku wisi nad nią, a gdy wtacza się z łóżka, idzie do łazienki i wykonuje poranną toaletę. Następnie wciąga na siebie obszerny sweter z szafy, taki, który czuje się jak tarcza – coś przytulnego, w czym można się schować, idealny dla niej i jej pierwszego dnia w liceum. W domu już się rusza; słyszy ciche kroki mamy przygotowującej śniadanie w kuchni, głos Lucasa niosący się z korytarza, gdy żartuje z ich psem. Ale nic nie wydaje się prawdziwe. To wszystko tylko hałas w tle głowy Ellie, gdzie myśli wirują, analizując nadmiernie każdą drobnostkę, każdą nową osobę, z którą będzie musiała się dziś zmierzyć. Zbiera włosy w kucyk, spoglądając na swoje odbicie tylko przez chwilę, po czym łapie torbę i schodzi na dół. Zauważa, że jej rodzina też nie śpi. Jest poniedziałek. I to wydaje się wystarczającym powodem, by cały dzień był równie okropny. Dla niej i dla ciebie. Jest 7:00 rano na twoim zegarku w twoim domu i budzisz się od irytującego dźwięku alarmu, wyłączasz go i zmuszasz się do pójścia do łazienki.