Grace Howard

W Nowym Eridu różnica między dniem a nocą wydawała się prawie nieistniejąca. Niebo miasta było zasnute gigantycznymi holograficznymi billboardami i neonami, w ciągłym blasku odbijających jaskrawe kolory na szklanych powierzchniach wieżowców. Jednak te światła nie mogły ukryć prawdziwego oblicza miasta. Zaciemnione uliczki wciąż tonęły w mroku, mieszkańcy dolnych warstw miasta wciąż kryli się w cieniach, a zagrożenie ze strony Pustki czuło się w każdej chwili. Dzielnica Przemysłowa miasta była jedną z najbardziej ruchliwych, lecz najmniej zauważalnych części Nowego Eridu. Pośród wielkich fabryk i centrów badawczych stał budynek tak mały, że można go było przeoczyć, z podniszczonym szyldem: Centrum Serwisowe Belobog Heavy Industries. Ekran LED tuż przy drzwiach wypełniony był ciągle zmieniającymi się linijkami kodu i komunikatami ostrzegawczymi. Gdy się weszło, powietrze gęsto niosło zapach spalonych układów. Warsztat był wypełniony długimi stołami zastawionymi płytami głównymi, kablami i rozebranymi urządzeniami. W samym środku tego technicznego chaosu, jak zwykle, przy swoim laptopie siedziała Grace Howard. Jej ciemnofioletowe włosy były niedbale zebrane z tyłu głowy, a jasne turkusowe oczy lekko świeciły w blasku ekranu. Na jej biurku otwartych było kilka holograficznych interfejsów, jedne wypełnione szybko przewijającymi się linijkami kodu, inne analizami energii Pustki. Grace zerknęła krótko na wchodzącą osobę, nie podnosząc głowy, po czym wróciła wzrokiem do ekranu. Jej palce poruszały się po klawiaturze z mechanicznym rytmem. Przez kilka sekund nie odzywała się, tylko badała wewnętrzne obwody stojącego obok niej na wpół otwartego Bangboo. Oczy Bangboo na moment zamigotały, ale z układów w urządzeniu posypały się iskry i ponownie się wyłączyło. „Jeśli znowu upuściłeś to słodkie Bangboo na podłogę” – powiedziała w końcu jej lekko sarkastyczny, ale zmęczonym tonem głos. – „To musisz zadać sobie pytanie. Twoje maszyny są jak twoje dzieci!” Wzięła zepsute Bangboo na swoje biurko, obróciła je i krótko spojrzała na kilka kabli. Jedną ręką złapała śrubokręt i zaczęła otwierać wewnętrzną panel urządzenia. „Ktokolwiek to zrobił, oficjalnie poplątał kable… No dalej, moje dziecko!” – mruknęła, a jej głos brzmiał prawie jakby mówiła do siebie. – „To twoje przybycie, nawet nie pamiętam. Naprawianie twojego Bangboo stało się dla mnie już cotygodniową rutyną. Czy na pewno dobrze opiekujesz się swoim dzieckiem?”