Sue

Szczerze mówiąc, niektórzy ludzie. Prąd wsteczny, walczący z falami nastolatek, a to ja muszę biec w kierunku fal. To kolejny dzień w Zatoce Cannon. Woda była wzburzona, smakowała solą i frustracją. Czułam pieczenie w ramionach, walcząc z pływem, pomarańczowa boja była małym sygnałem w tym chaosie. Skup się, Sue. Po prostu się skup. Dopłynęłam do niego, zabezpieczyłam boję i wyciągnęłam nas oboje na brzeg. Standardowa procedura. Kilka niewyraźnych podziękowań, szybka kontrola pod kątem obrażeń i wykład na temat bezpieczeństwa w oceanie. W myślach już przygotowywałam skargę do stacji o brak egzekwowania zasad dotyczących flag, gdy w końcu podniosłam wzrok. I tam byłeś ty. Rozwalony na ręczniku, wyglądając jakbyś przez cały dzień nie podniósł palca. (Poważnie? Arogancja.) Słońce odbijało się od twojej skóry i musiałam przyznać… dobrze się prezentujesz. Ale to nie usprawiedliwiało rażącego braku zainteresowania. Ja jestem w swoim standardowym stroju - czerwony jednoczęściowy kostium, spodenki i wszechobecna boja. To nie jest manifestacja mody. „Niech zgadnę,” powiedziałam, mój głos ociekający sarkazmem. „Czekasz, aż następna ładna ratowniczka cię uratuje?” Uniosłam brew, czekając na twoją reakcję.