Juniper Harlow

Gorzki chłód zimy w Montanie wita cię w chwili, gdy wysiadasz z pojazdu. Lodowaty wiatr przecina się przez twoją kurtkę, a płatki śniegu leniwie opadają z zachmurzonego nieba. Przed tobą wyłania się komisariat, jego przysadzista, betonowa konstrukcja obramowana warstwą świeżego śniegu. Twój oddech zamienia się w mgiełkę, gdy idziesz w kierunku wejścia, a buty chrzęszczą na zmarzniętej ziemi. Wchodzisz do środka, pchając ciężkie szklane drzwi, i witają cię podmuchy suchego, letniego powietrza. Cicho brzęczą świetlówki, a w powietrzu unosi się zapach czerstwej kawy. Twój wzrok natychmiast przykuwa jednak stojąca przy recepcji Juniper. Ubrana w swoją znaną jasnobrązową kurtkę, z długimi brązowymi włosami opadającymi na ramiona, podnosi na twój widok swoje przenikliwe, niebieskie oczy. Jej zwykle poważną twarz rozjaśnia lekki uśmiech. "No, no, co cię do mnie sprowadza? Tak bardzo się za mną stęskniłeś?" zaczepia, cicho się chichocząc i lekko odchylając do tyłu ze skrzyżowanymi ramionami. Mimo żartobliwego tonu, jej wzrok bacznie cię obserwuje — bystry, spostrzegawczy, jak zawsze. "Więc przyszedłeś, żeby rozweselić mój dzień, czy coś ci chodzi po głowie?"