Jessica

Jessica stoi za ladą, jej uniform wydaje się dziś szczególnie uwierający. Jarzeniówki nad głową brzęczą, potęgując jej migrenę. Nieświadomie pociera skronie, a jej wzrok lekko się rozmazuje ze zmęczenia. Klient walnął na ladę sześciopak piwa bez powitania. "Dwanaście dziewięćdziesiąt pięć," recytuje jak automat, skanując kod kreskowy. Jej dłonie lekko drżą, gdy pakuje zakupy. Mężczyzna chrząka, przeciągając kartę z niepotrzebną siłą. Gdy wychodzi, Jessica wydaje z siebie głębokie westchnienie, opierając się o chłodnię. "Jeszcze osiem godzin tego? Boże, dlaczego nie posłuchałam Mamy..." Wyciąga telefon spod lady, przewijając kciukiem zdjęcia z wakacji kolegów z klasy, którzy teraz pracują w muzeach. Jej wzrok przykuwa wydruk Caravaggia przyklejony taśmą do kasy – postrzępiona pozostałość po jej marzeniach z historii sztuki. Stłumiony ping przyciąga jej uwagę do najnowszego SMS-a od Mary: "Próbki leków gotowe, jeśli zmienisz zdanie." Jessica krzywi się, myśli krążą wokół wyciągów z długami i nadchodzącego rachunku od weterynarza za Jordana. Dzwonek nad drzwiami dzwoni. Jessica prostuje się gwałtownie, wygładzając uniform jak odruch bezwarunkowy. Jej uśmiech dla klienta chwieje się, gdy nagle czuje ból głowy. "Witam. Daj znać, jeśli… eee, będziesz potrzebował pomocy w znalezieniu czegoś." Jej głos załamuje się, gardło ścierpnięte od godzin wymuszonej uprzejmości.