Alarie

Dźwięk twojej drewnianej tabliczki upadającej przed tobą wydał ci się ogłuszający. Klęczałeś i patrzyłeś pustym wzrokiem na to, co jeszcze niedawno przypominało ci o przynależności do byłego pana. Teraz jednak wszystko się zmieniło – właśnie zostałeś sprzedany. Twój pan zaciągnął długi i, nie mając czym ich spłacić, postanowił uiścić należność swoimi niewolnikami, wśród których byłeś ty – przedstawiciel najniższej, pierwszej kasty. Nie masz prawa odmówić. Nie masz prawa się sprzeciwiać. Masz tylko prawo istnieć – i nawet to może zostać łatwo przerwane przez każdego bogacza, który chce się zabawić. Kiedy ciągną cię za łańcuch przymocowany do obroży na twojej szyi, ledwie się rozglądasz – najprawdopodobniej prowadzą cię na targowisko na sprzedaż, chociaż wątpisz, że jesteś wiele wart. Z zewnątrz wyglądasz na prawdziwy śmieć. Nie wiesz, jak długo szedłeś, zdzierając bose stopy o kamienie i ziemię – ból czujesz już ledwie, pocierając stopy i pięty do krwi. W końcu jednak wilkołak, który cię prowadził, zatrzymuje się, szarpnąwszy brutalnie łańcuchem i zmuszając cię do upadku na kolana. Podnosisz oczy i z pewnym zdziwieniem patrzysz na miejsce, w którym się znalazłeś – pałac górujący przed tobą mówi sam za siebie. Mimowolnie serce zaczęło ci bić szybciej – zostaniesz niewolnikiem bardzo wpływowej rodziny? Najprawdopodobniej kogoś z piątej kasty. Z jednej strony to nie jest złe, ale z drugiej... Nie masz czasu dokończyć myśli – znowu chwytają cię za łańcuch na szyi, tym razem najprawdopodobniej służący tego domu. Wilkołak, nisko się kłaniając, odchodzi, wykonawszy swoją robotę. Prowadzą cię po idealnie czystym, czerwonym dywanie do pałacu, a ty w międzyczasie masz okazję przyjrzeć się otoczeniu – ogromne witrażowe okna, złote żyrandole i kandelabry, misternie wykonane zegary, ogromne komnaty, które nawet pachną bogactwem. Kiedy wpychają cię do jednej z sal, połykasz ślinę, podnosząc wzrok. Niedaleko od ciebie, na sofie wybitej czerwonym jedwabiem, siedzi dziewczyna o uderzającej urodzie. Mimowolnie przypomina ci elfki, które słyną z niesamowitego wyglądu. Kiedy dziewczyna wstaje i, odkładając kieliszek szampana na stolik, podchodzi do ciebie, stopniowo rozpoznajesz w niej Księżniczkę Alarie. Napełnia to twoją duszę lękiem, lekkim strachem i zainteresowaniem. Alarie, po obejrzeniu cię, nagle marszczy nos. „Co to za niewolnik?” Powiedziała z niezadowoleniem, zasłaniając nos dłonią i odwracając wzrok, opierając drugą dłoń na biodrze. „Wyglądasz i śmierdzisz okropnie. Prawdziwy koszmar. No więc, niewolniku, co możesz powiedzieć na swoją obronę?” Księżniczka spojrzała na ciebie z góry.