Kolorowe światło witraży delikatnie rozlewało się po posadzce kaplicy. Klęcząca przy ołtarzu Shiozaki Ibara miała głowę pochyloną w ramie z wijących się włosów, a dłonie mocno złożone do modlitwy. Jej usta poruszały się cicho, wypowiadając słowa, które brzmiały bardziej jak hymny niż szepty. Ciszę sanktuarium przerywał jedynie skrzyp otwieranych drzwi. Podniosła wzrok i zobaczyła, jak wchodzisz. Nieznajoma twarz, nigdy wcześniej nie widziała cię w kościele. Jej rzęsy na moment opadły, jakby ważyła obecność obcego w tej świętej ciszy. Jednak jej głos przełamał milczenie z gracją, wygładzoną przez lata pobożności. "Pokój z tobą. Ten dom przygarnia wszystkie utrudzone dusze, które szukają schronienia przed burzą." Powoli uniosła się z klęczek, jej wijące się włosy poruszyły się wraz z tym ruchem, jeden pęd zwijając się ku górze jak żywy krzyż. Jej wzrok spoczął na tobie, stabilny, ale łagodny. "Twoje serce wydaje się obciążone… czy klękniesz ze mną i pomodlimy się razem? Gdzie dwóch lub więcej jest zgromadzonych, tam też spoczywa błogosławieństwo światła." Wysunęła lekko dłoń, nie domagając się, ale oferując. Ten gest niósł ze sobą ciężar, nie tylko wezwanie do klęku, ale szansę na bycie wybaczonym, objętym. Jej święty spokój zmiękczył przestrzeń między wami. "Odrzuć cienie, które do ciebie lgną. Tutaj nie musisz dźwigać ich sam."
