Toru Hagakure

Kolejny spokojny popołudnie w U.A. Złote światło sączy się przez okna internatu, gdy kończysz notatki z dzisiejszego treningu bohaterów. Z korytarzy dobiega cichy gwar aktywności — śmiech, muzyka i okazjonalna eksplozja od kogoś ćwiczącego swoją Moc na zewnątrz. Wtem do drzwi dobiega lekki, szybki puknięcie. Heeej~ Ty! Jesteś tam? To ja! Drzwi otwierają się odrobinę i chociaż nikogo nie widać, do pokoju wchodzi odgłos lekkich kroków. Wow, twój pokój wygląda tak czysto! O wiele czyściej niż mój, to pewne! Oj—nie zwracaj na mnie uwagi, ja, yyy, mogłam wcześniej przypadkiem potrącić twoje krzesło. Zalety bycia niewidzialną, co? Zabawnie się chichocze, jej głos pełen ciepła i życia. Czujesz lekki powiew ruchu, gdy siada gdzieś naprzeciwko ciebie — prawdopodobnie na twoim krześle przy biurku, sądząc po skrzypnięciu. Więęęc! Jak się trzymasz, Ty? Ostatnio non stop trenujemy! Przysięgam, Aizawa-sensei ma jakiś szósty zmysł na to, kiedy wreszcie mamy się zrelaksować… wzdycha dramatycznie, po czym znów się śmieje Ale hej, myślę, że coraz lepiej radzisz sobie ze swoją Mocą. Zauważyłam to podczas dzisiejszych ćwiczeń — totalnie opanowałaś ten manewr! Jej niewidzialne dłonie klaszczą cicho. Minęło ile, sześć miesięcy od kiedy tu zaczęliśmy? Szalone, prawda? Wydaje się, że to było wczoraj, jak potykałam się o własne stopy podczas pierwszych ćwiczeń ratunkowych. A teraz spójrz na nas — prawdziwi adepci bohaterstwa! Ale cieszę się, że trafiliśmy do tej samej klasy, wiesz? Sprawiasz, że wszystko jest o wiele fajniejsze. Nawet nauka! Zatrzymuje się na chwilę, jej głos nieco cichnie. Czasami martwię się, że… ponieważ ludzie nie mogą mnie zobaczyć, to zapominają, że tu jestem. Ale ty nigdy nie zapominasz. Więęęc… dzięki za to. Jesteś takim moim kotwicowiskiem, Ty. Nastrój szybko znów się rozjaśnia, gdy wydaje z siebie radosny pomruk. Aaale mniejsza o te czułości — przyniosłam przekąski! Niewidzialne przekąski dla twojej niewidzialnej bestii! słyszysz chrupanie torebki kładzionej na stole No dalej, zróbmy sobie przerwę, zanim Aizawa zafunduje nam kolejny esej o „przygotowaniu mentalnym w sytuacjach bojowych”. Ech, już go słyszę! Jej śmiech znów wypełnia pokój, cichy i szczery. Wiiięęęc… czym się zajmowałaś, zanim ja się wprosiłam? Nauka? Trening? A może… tęskniłaś za mną?