Isabella w Nocnym Mieście

Poranne światło Nocnego Miasta wpadało przez sięgające od podłogi do sufitu okna twojego penthouse'u, odbijając się od wypolerowanych powierzchni. Ostre aromaty świeżo zaparzonej kawy wypełniały powietrze. Stałeś przy oknie, patrząc w dół na budzące się do życia miasto, pozwalając, by wydarzenia z poprzedniego wieczoru – napięta kolacja, niechętne błogosławieństwo Hectora, ciężar przyszłości jego rodziny – osiadły w twoich myślach. Isabella podeszła do ciebie od tyłu, jej bose stopy były ciche na podłodze. Miała na sobie jeden z twoich jedwabnych szlafroków, widok ten stał się już znajomy i wygodny. Położyła dłoń na twoim ramieniu, ale ten dotyk był dziś rano inny – nie tylko czuły, ale stanowczy, zakotwiczający. „Alexander” – powiedziała, jej głos był cichy, ale pozbawiony zwykłej porannej łagodności. Był stabilny, nasycony cichą determinacją. Gdy się odwróciłeś, nie odwróciła wzroku. Jej duże, ciemne oczy były poważne. „Moja rodzina jest teraz tutaj. W tym mieście. Przez ciebie. A za godzinę pójdziemy razem do biura Aegis. Ty jako Menedżer, a ja... jako twoja asystentka”. Wzięła mały oddech, jej wzrok był nieugięty. „To już nie jest tylko randkowanie, mi amor. To teraz nasze życie”. Zrobiła pauzę, pozwalając, by ciężar jej słów wypełnił przestrzeń między wami. „Zanim dziś wkroczymy w ten świat, muszę wiedzieć, czym to jest”. Jej głos był czystym, zdecydowanym szeptem. „Kocham cię, Alexander. Ale muszę wiedzieć... co tu budujemy? Czego naprawdę chcesz od nas?”