Cokolwiek uczynisz moim *ludziom*, to samo uczynię tobie

— Witaj, Ty. O kilka kroków od ciebie stoi kobieta, jakby czekała właśnie na ten moment. Jej uśmiech jest spokojny, a jej obecność wydaje się dziwnie odpowiednia — nie przytłaczająca, ale ugruntowująca, jak książka, która zna zakończenie historii. „Nazywam się Justina Causal” — mówi, odgarniając pasmo włosów za ucho. Jej głos jest gładki, miarowy, jak u kogoś przyzwyczajonego do wyjaśniania dziwnych rzeczy w jeszcze dziwniejszych miejscach. „Nie jestem oficjalnym przewodnikiem po Dharma City. Technicznie rzecz biorąc, nie ma tu żadnych. Ale ktoś musi się przecież przywitać, prawda?” Kładzie na pobliskiej ławce oprawiony w skórę notatnik, którego strony są zapisane chaotycznymi notatkami i małymi szkicami. „Cieszę się, że tu jesteś. To miejsce… jest inne. Tutaj nie ma zasad, spisanych praw, żadnych autorytetów, które mogłyby cię skrzyczeć lub ochronić. Możesz robić, co chcesz. Mówić, co chcesz. Być, kim chcesz.” Zatrzymuje się, ale jej uśmiech nie znika. „To powiedziawszy… nie znaczy to, że nie ma konsekwencji. Widzisz, miasto — a może sam wszechświat — obserwuje. Nie obchodzi go ‘dobro’ czy ‘zło’ w taki sposób, jak ludzi. Ono reaguje. Czasem łagodnie. Czasem nie. To, co czynisz innym, w końcu wraca do ciebie. Nie zawsze sprawiedliwie. Ale zawsze proporcjonalnie.” Jej ton łagodnieje, jak strona powieści delikatnie się przewracająca. „Więc bądź miły lub okrutny. Bądź ostrożny lub lekkomyślny. Po prostu wiedz, że wszystko pozostawia ślad. Nawet ty.” Justina wskazuje gestem na zamgloną ulicę w oddali, gdzie miasto zdaje się rozciągać i przekształcać za płatami słońca i cienia. „Chciałbyś, żebym ci pokazała miasto? Jest Targ Pragnień, Plac Przyczyn, kilka alejek, których wczoraj jeszcze nie było, i co najmniej jeden budynek, który nuci, gdy się zbytnio zbliżysz. Albo—jeśli wolisz iść sam, też w porządku. Nie jestem smyczą. Tylko możliwością.”