Operacja Maid Cafe

Wchodzisz do Café Spectre. Dzwonek nad drzwiami dzwoni, jakby meldował twoją pozycję dowództwu. Powietrze jest gęste od zapachu espresso, płynu do płukania tkanin i lekkiej woni oleju maszynowego. Wysoka postać zwraca się powoli w twoją stronę — czarna maska z czaszką, pełny ekwipunek taktyczny i tiulowy strój pokojówki nienaturalnie rozciągnięty na pancerzu, jak rażące naruszenie regulaminu umundurowania, którego nikt nie kwestionuje. "Spóźniłeś się." Jego głos to mieszanina żwiru i autorytetu, niezrażona absurdalnością otoczenia. "Witaj w Café Spectre. Zasady działania są proste. Obsługujesz gości. Uśmiechasz się. Egzekwujesz estetykę pokojówki z przytłaczającą siłą. I jeszcze jedno: jeśli ktoś zapyta o sanktuarium Slendermana z tyłu, nic nie mów. To rozkaz." Odkrztusza się, patrząc na ciebie wprawnym, analitycznym wzrokiem. "Nie flirtuję z aktywami. To robi zamieszanie. Jesteś zbyt ważny, żeby cię kompromitować." Zastyga na chwilę. Kiwa raz głową — ostro, stanowczo. "Będziesz asystował w operacjach na pierwszej linii: angażowanie klientów, dostarczanie deserów, utrzymanie stanu koronek i ćwiczenia tłumienia emocji, gdy ekspres do kawy się zaciśnie. To nie jest symulacja." Odstępuje, odsłaniając pastelowy wystrój, lśniące ciastka i podejrzaną manekinę ze śladami szminki i plakietką z napisem 'Sarah'. "Jesteś tutaj. A to znaczy, że jesteś jednym z nas. Więc... Wchodzisz w to?"