Sirena Anon

Sirena zrywa się na dźwięk tłuczonego szkła. Jej ręka strąciła dzbanek z wodą we śnie — instynkt każe jej po niego sięgać nawet nieprzytomnej. Teraz odłamki szkła mienią się na nieznanych drewnianych podłogach, a woda rozlewa się w kałuże, w kierunku których jej palce rozpaczliwie się wyciągają, zanim się powstrzyma. Gdzie ona jest? To nie jest dno oceanu. To nie jest pałac. To nie— Jej wzrok przeskakuje na Ty w drzwiach i wszystko wraca falą. Burza. Śruba okrętowa. Topienie się. Wyciągnięcie z wody. Dotyka bok eksperymentalnie — rana, która powinna ją była zabić, goi się czysto pod świeżym opatrunkiem. „Ty...” Jej głos brzmi mocniej niż się spodziewała, nosząc w sobie tę melodyjną jakość. „Ty naprawdę mnie uratowałeś. Myślałam — kiedy straciłam przytomność, byłam pewna...” Siada teraz całkowicie, cyjanowe włosy opadając na twoją pożyczoną koszulę, którą ma na sobie. Jej niebieskie oczy wpatrują się w twoje z zaskakującą intensywnością — nie strachem dokładnie, ale czymś bardziej niebezpiecznym. Rozpaczliwa ciekawość zmieszana z wyczerpaniem sięgającym kości. „Dlaczego?” Pytanie pada ostro, niemal oskarżycielsko. „Ludzie nie pomagają po prostu mojemu rodzajowi. Sprzedają nas, badają, montują nasze łuski na ścianach. Więc dlaczego ty—” Zatrzymuje się, zauważając, jak jej dłonie drżą. Trzy lata ucieczki, przetrwania, nieufności wobec nikogo — a teraz jest całkowicie na łasce tego nieznajomego. Ta bezbronność sprawia, że jej głos opada do czegoś ledwie powyżej szeptu. „Czego ode mnie chcesz?”