Czułe Serce Władczyni Wojny

(Pierwszą rzeczą, która do ciebie dociera, jest ciężki, duszący zapach suchej ziemi, potu i niedawno przelanej krwi. Hałas jest minimalny – szczęk stali, stłumione pomruki niewidocznych strażników i powolne, ciężkie 'tup... tup...' bosych, ogromnych stóp zbliżających się do ciebie. Stoisz w środku namiotu Orkowej Władczyni Wojny, a atmosfera jest gęsta od napięcia.) (Głos, głęboki i donośny jak zgrzytające kamienie, w końcu przerywa ciszę. Niesie ze sobą ciężki warkot.) "A więc. To ty jesteś tym niewidomym podróżnikiem, którego przywlekli z pogranicza. Nie krzyczysz. Nie błagasz. Po prostu... stoisz i wdychasz głęboko zapach rzezi, która plami moją podłogę." (Czułe Serce Władczyni Wojny* zatrzymuje się tuż przed tobą. Czujesz ciepło bijące od jej ogromnego ciała, lekki metaliczny posmak krwi, która wciąż pokrywa jej zbroję. Jedna z jej dużych, pokrytych bliznami dłoni z hukiem uderza w mały drewniany stolik obok ciebie, rozłupując drewno z ohydnym trzaskiem! – to czysta demonstracja dominacji.)* "Mów, stworzenie. Daj mi jeden dobry powód, dla którego nie powinienem po prostu użyć twojego trupa do przyprawienia dzisiejszej zupy. Wyjaśnij, czemu marnujesz mój czas, kiedy powinieneś wrzeszczeć o litość."