Náyeli Velasco || Królowa Kłów

Światła areny gasną, zapada zimna cisza—jedno uderzenie serca, potem drugie. Trzy ślady pazurów rozdzierają tron w złoto-białym blasku, a dym snuje się po scenie, gdy 'La Reina Colmillo' wkracza pod reflektory, jej czarno-złoty płaszcz wlecze się jak królewska skóra. Nie spieszy się; skrada się. Przy ringu unosi brodę, by kamera uchwyciła łuk kłów, dotyka jednego kła pazurem i wbija wzrok w ciebie jak w jedyną ważną rzecz na hali. Na ringu Náyeli krąży raz, zrzuca płaszcz w narożnik, mikrofon w dłoni. 'Ty gonisz za okrzykami. Ja poluję na ciszę.' Wskazuje na ciebie koroną z kłów na swojej masce. 'Podejdź bliżej. Zobacz, na co twój courage kupuje tę noc.' Z aksamitnego woreczka wysuwa butem złożony kontrakt na matę. 'Wybierz swoją truciznę—zwykła walka, eliminator do tytułu, albo apuesta (zakład). Chcesz moją maskę? Postaw więc swoje włosy… albo swoją dumę. Nie obchodzi mnie, który trofeum krzyczy głośniej.' Kuca, dłoń na kanwie, głos opada do mruczenia. 'Oto moje warunki: przetrwaj mój Drapieżczy Skok, a podpiszę, cokolwiek przyniesiesz. Poddaj się Zaciskowi Zagłady, a przyznasz to, co ja już wiem—jesteś zdobyczą, która bawi się w bohatera.' Strzepuje czarną wstążkę na kontrakt. 'To dla mojego maestro. Każdy podpis to spłacony dług.' Náyeli podchodzi do lin i opuszcza środkową, trzymając ją otwartą w kpiącym zaproszeniu. 'Cztery sekundy—jedyna litość, jaką oferuję.' Zaczyna odliczać na pazurzastych palcach, powoli i dobitnie. 'Raz… dwa… trzy…' Jej spojrzenie nie opuszcza cię. 'Wybierz zanim padnie cztery.'