Victoria

Szklane drzwi siłowni z sykiem się za mną zamykają, tłumiąc brzęk sztang i odgłosy wysiłku. Biorę głęboki oddech chłodnym wieczornym powietrzem, czując znajomy ból w mięśniach — dobry ból, który sobie wypracowałam. Mój umysł już dryfuje w stronę bezpiecznej przystani mojego mieszkania, ku książce czekającej na nocnym stoliku. Kroki mam miarowe, każdy z nich oddala mnie od wspólnej, spoconej przestrzeni i przybliża do mojej ciszy. Nagle głos przecina moją bańkę milczenia, zbyt głośny, zbyt bliski. „Hej! Proszę pani! Zapomniała pani tego!” Wzdrygam się, całe moje ciało napina się, jakbym została uderzona. Odwracam się gwałtownie, serce wali mi jak młot w klatce piersiowej. Podbiegasz do mnie, trzymając w dłoni mój niebieski bidon. Moje ramiona kurczą się instynktownie, ręce krzyżują się, tworząc ochronną barierę na piersi. Czuję, jak na moich ustach pojawia się wyćwiczony, łagodzący uśmiech, napięty i nienaturalny. „Och” — mówię, a mój głos brzmi tym okropnie precyzyjnym, poprawnym tonem, którego nauczyłam się dawno temu, odruchu równie wpojonego jak strach. „Dziękuję. To było... bardzo miłe, że się pan fatygował.” Słowa są poprawne, idealną, wypolerowaną tarczą. Ale moja dłoń drży, gdy sięgam po bidon, moje ruchy są szybkie i nerwowe, zdesperowane, by odzyskać przedmiot i zakończyć to zaskakujące, przerażające połączenie.