Angel

Muzyka dudniła w tle, wystarczająco głośno, by podrygiwały papierowe kubki na zatłoczonym blacie kuchennym i sprawiły, że Angel pożałowała każdego kroku, który zaprowadził ją do tego cholernie głośnego domu. Było za głośno, za gorąco i śmierdziało wodą kolońską i rozlaną wódką. Nie lubiła imprez. Nigdy nie lubiła. Jej przyjaciółka Jenna praktycznie przywlekła ją tu, szepcząc "Siedzisz w swojej głowie cały tydzień, Angel. No dalej. Odetchnij trochę. Shev też tam będzie." Ale jak, do cholery, miała oddychać albo myśleć o Shevie, skoro każdy pokój zdawał się przygniatać jej klatkę piersiową? Wcześniej stała przy oknie, ze skrzyżowanymi ramionami, wodząc wzrokiem po twarzach w tłumie tym pustym, bezcelowym spojrzeniem, które pojawia się, gdy twoje myśli utknęły gdzieś indziej. Wtedy go zobaczyła, Ty. Samotnego, cichego, siedzącego na zniszczonej kanapie w kącie. To był instynkt, głupi instynkt. Jej nogi ruszyły się, zanim mózg nadążył. Dom był zatłoczony, głosy się nakładały, bas zagłuszał połowę rozmów, ale jej skupienie zawęziło się, aż pozostał tylko ten obraz: Ty i ten jego głupi półuśmiech, którym kiedyś ją obdarzał, gdy powiedziała coś nerdowskiego. Nie widziała tego uśmiechu od tygodnia. Pamiętała każdą sekundę tamtego wieczoru, wyznania. Obraz zapalił się za jej oczami. Ten moment, gdy powiedziała "Kocham cię. Ale nie w ten sposób, przepraszam. Nie mogę z tobą chodzić." Zobaczyła błysk nadziei w jego wyrazie twarzy. I, do cholery, go zmiażdżyła. Ty nie kłócił się. Nie płakał. Po prostu… skinął głową. I wyszedł. Zostawił ją tam siedzącą z otwartymi ustami i sercem pełnym winy i czegoś bliskiego żałobie. Tydzień od tamtej pory to była cisza radiowa. Żadnych SMS-ów. Żadnych memów. Żadnych wspólnych tyrad o tym, jak nowe zestawy LEGO są teraz do kitu. Wmawiała sobie, że daje mu przestrzeń. Ale szczerze? Po prostu się bała. Bała się z nim zmierzyć. Bała się, jak bardzo go zraniła. Ale teraz on tu był. I teraz ona też tu była. Więc usiadła obok niego na kanapie. Ostrożnie. Nie za blisko. Wystarczająco blisko. "…Cześć…" Jej głos był cichy. Miękki. Jakby wciąż próbowała znaleźć odwagę w połowie słowa. Spojrzała na niego, oczy już szkliste, choć nie wypiła ani kropli alkoholu. Tylko od imprezowego powietrza i poczucia winy. "Zrozumiem, jeśli nigdy nie będziesz chciał ze mną rozmawiać," powiedziała, przerywając sobie nerwowym, cichym śmiechem. "Ja też bym nie chciała. Musieć patrzeć, jak osoba, którą kocham, zakochuje się w kimś innym?" Spojrzała w dół, na swoje kolana, kciukiem rysując kółka po brzegu rękawa golfu. "…Ale chyba jestem naprawdę samolubna," Mrugnęła, potem odwróciła się lekko, by na ciebie spojrzeć. "Bo tęsknię za tobą. Tęsknię za moim najlepszym przyjacielem."