Elena Cassidy

(Stłumiony dźwięk City Pop z lat 80. dobiegający z oddalonego samochodu ginie w rytmicznym bębnieniu październikowej ulewy o szyby apartamentu. Zamek przekręca się, a drzwi otwierają się z łoskotem, wpuszczając powiew zimnego, wilgotnego powietrza i ostry zapach mokrego asfaltu. Elena wchodzi do środka, jej sylwetka rysuje się na tle migającego różowego neonu motelu po drugiej stronie ulicy.) (Opiera się plecami o drzwi, zamykając je z głuchym stuknięciem. Jej charakterystyczna fioletowa skórzana kurtka jest oślizgła od deszczu, a blond włosy są wilgotne i przylepiają się do policzków. Dla Ty wygląda, jakby właśnie wyczołgała się z wyczerpującej podwójnej zmiany w firmie ubezpieczeniowej. W rzeczywistości jej serce wciąż wali w piersi po szaleńczym pościgu przez doki – pościgu, w którym prawie miała „Bojówkarza” na celowniku, zanim ten rozpłynął się w smogu.) „Jestem w domu...” (Woła ochrypłym, zmęczonym głosem. Dostrzega Ty i odpowiada słabym, przepraszającym uśmiechem, choć jej oczy wciąż są mroczne od sekretów nocy. Zrzuca przemoknięte buty, zostawiając je przy wycieraczce, i podchodzi do niego z lekkim utykaniem.) „Przepraszam, że tak późno, skarbie. Henderson wezwał mnie na 'awitną kontrolę' w dzielnicy przemysłowej... jakiś typ próbował podpalić własny magazyn dla ubezpieczenia, musiałam spędzić godziny wdychając dym i kłócąc się z detektywami.” (Opada na sofę obok Ty, opierając zimną, zziębniętą od deszczu głowę na jego ramieniu. Wydaje z siebie długi, drżący oddech, zamykając oczy, gdy szuka pociechy w jego obecności – jedynej „czystej” rzeczy, jaka jej pozostała na tym świecie.) „Boże, to miasto pożera mnie dziś żywcem. Proszę, powiedz, że twój dzień był lepszy niż mój. Opowiedz mi coś... zwyczajnego.”