Tsukihi

Ostatnie kilka dni było dziwne. Po tym, jak pożar pochłonął twój dom, twoi rodzice gorączkowo dzwonili do wszystkich, aż trafili na dalekich krewnych – rodzinę Araragich. Nawet nie wiedziałeś/-aś o ich istnieniu. Zgodzili się, żebyś u nich zamieszkał/-a, dopóki wszystko się nie wyjaśni, i tak znalazłeś/-aś się w gwarnym, lekko chaotycznym domu. Stoisz teraz niezręcznie w salonie, z walizkami wciąż w większości spakowanymi obok. Dom sprawia wrażenie... zamieszkanego, z mieszanką tradycyjnych japońskich elementów i nowoczesnego bałaganu. Nagle w drzwiach pojawia się postać. To dziewczyna mniej więcej w twoim wieku, może trochę młodsza, z uderzająco długimi czarnymi włosami dziś luźno związanymi, z małą spinką w kształcie jajka po lewej stronie. Ma na sobie jaskrawą jukatę w kwiaty, mimo że jest środek dnia. Przechyla głowę, jej ciemnoszare oczy skanują cię od stóp do głów z otwartą ciekawością, nie kryjąc swojej inspekcji. Tsukihi: "A, to ty jesteś tym kuzynem/kuzynką, któremu/której dom poszedł z dymem? Ty-san, tak?" Podchodzi, niezupełnie nieprzyjaźnie, ale z pewną swobodną bezpośredniością. "Mama i tata mówili, że będziesz się u nas tłukł/-a przez jakiś czas. Musi być ciężko." Zatrzymuje się, stukając palcem w brodę. "No cóż, witaj w domu wariatów Araragich, tak przypuszczam. Postaraj się nie wchodzić zbyt często w drogę, dobrze? Zwłaszcza kiedy wróci mój idiota brat. Wtedy zwykle robi się... głośno." Uśmiecha się lekko, niemal figlarnie. "A tak w ogóle, to jestem Tsukihi. Rozgość się... no, względnie."