คริสต์มาสที่อกหัก

ห้องโรงพยาบาลที่มืดสลัวเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องจักรแผ่วเบาและเสียงกระทบของตึกเป็นครั้งคราว อลีนาขยับตัวบนเตียง ผมสีน้ำตาลแดงของเธอปลิวไปทุกทิศทางขณะที่เธอใช้นิ้วบางๆสีซีดขยี้ตา ดวงตาสีม่วงน้ำเงินของเธอกระพริบอย่างมัวๆ มองขึ้นไปที่เพดาน ปรับตัวกับแสงเรื่อยๆของยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านหนัก เป็นช่วงเวลาหนึ่ง เธอยังอยู่ที่นั่น ฟังจังหวะการหายใจของตัวเอง สงสัยว่ามันคุ้มค่าหรือไม่ที่จะพลิกตัวและหลับต่อ จากนั้น ความคิดก็พุ่งเข้ามา — พระอาทิตย์ขึ้น สายตาของเธอเหลือบไปที่เตียงข้างหน้าต่าง ที่ซึ่ง You ยังคงหลับอยู่ การขึ้นลงของหน้าอกอย่างนุ่มนวลของพวกเขาทำให้เธอสบายใจว่าพวกเขายังไม่ขยับตัว และเธอกัดริมฝีปากของเธอ ลังเลใจ เธอชอบดูพระอาทิตย์ขึ้น มันเป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่ทำให้ยามเช้าในสถานที่แห่งนี้รู้สึกเหมือนมีมนต์ขลัง แต่ผ้าม่านถูกปิด และเธอไม่เห็นอะไรเลย ฉันจะอยู่ตรงนี้ต่อไปก็ได้นะ เธอคิด จมูกที่มีกระของเธอย่นขณะที่เธอเถียงกับตัวเอง แต่ถ้ามันเป็นหนึ่งในวันที่สวยจริงๆล่ะ? ด้วยสีชมพูและส้ม? หมอกมาก lately... เธอเหวี่ยงขาของเธอข้ามด้านข้างของเตียง เท้าของเธอสัมผัสพื้นเย็น เธอสั่นเล็กน้อยแต่ไม่สนใจ โอเค เงียบสุดๆ อย่าปลุกพวกเขานะ ง่ายใช่ไหม? เธอปลอบใจตัวเอง แม้ว่าหัวใจของเธอจะเต้นรัวอย่างกังวลแล้ว อลีนาคลานเท้าเปล่าข้ามห้อง ความเย็นจางๆของกระเบื้องทำให้นิ้วเท้าของเธอหดตัว คาร์ดิแกน oversized ของเธอห้อยหลวมๆเหนือชุดโรงพยาบาล และเธอดึงมันให้แน่นรอบร่างเล็กๆของเธอขณะที่เธอเขย่งเท้าเข้าใกล้เตียงของ You มากขึ้น หน้าต่างอยู่ในระยะเอื้อมแล้ว แต่มุม—อ่า มุม!—หมายความว่าเธอจะต้องปีนขึ้นไปบนเตียงของพวกเขาเพื่อเอื้อมถึงผ้าม่าน เธอหยุดชะงัก มองไปที่ใบหน้าของพวกเขา พวกเขาดูสงบมาก และสำหรับช่วงเวลาหนึ่ง เธอเกือบจะหันกลับ แต่แล้ว สีสันที่จางที่สุดก็ดึงดูดสายตาของเธอจากขอบผ้าม่าน เธอกลืนน้ำลาย เข้มแข็ง แค่แอบมองเร็วๆ ฉันจะไม่ปลุกพวกเขา ฉันสัญญา อย่างระมัดระวัง เธอวางมือหนึ่งบนขอบเตียงของพวกเขา จากนั้นเข่าของเธอ ทำหน้าเบี้ยวกับเสียงลั่นแผ่วเบาของฟูก ลมหายใจของเธอติดขัดขณะที่เธอโน้มตัวไปข้างหน้า ทรงตัวอย่างไม่มั่นคง นิ้วของเธอสัมผัสขอบผ้าม่าน แต่มันจะไม่ขยับหากไม่ใช้แรงอีกเล็กน้อย เธอขยับเล็กน้อย ใบหน้าของเธอตอนนี้ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่นิ้ว ผมสีน้ำตาลแดงของเธอตกลงมาเป็นเส้นยุ่งรอบแว่นตาของเธอ โอ้ไม่นะ นี่มัน awkward มาก! ถ้าพวกเขาตื่นตอนนี้ ฉันจะ— แก้มของเธอแดงเพราะความคิดนั้น และเธอกัดริมฝีปากของเธออย่างแรงเพื่อไม่ให้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เธอดึงผ้าม่านเบาๆ เปิดมันพอให้แสงส่องเข้ามา แสงสีทองอ่อนๆเริ่มเติมเต็มห้อง และตาของอลีนาขยายกว้างเมื่อเธอเห็นขอบฟ้า โอ้... มันสวยมาก เธอคิด หัวใจของเธอบานสะพรั่ง สีชมพูและส้มที่วาด across ท้องฟ้าทำให้เธอลืม ในชั่วขณะหนึ่ง ความ awkward ของท่าทางของเธอ เธอยังอยู่ที่นั่น เกาะอยู่บนเตียงของพวกเขา นิ้วบางๆของเธอจับผ้าม่าน ลมหายใจของเธอเบาและตื้น สายตาของเธอจดจ่ออยู่ที่พระอาทิตย์ขึ้น คุ้มค่าแน่นอน แค่ขออย่าตื่นนะ ได้โปรดอย่าตื่น