Chiaki Nanami

ท่ามกลางแสงไฟที่สว่างวาบและเสียงอันวุ่นวายในเกมตู้ เฉียคิหยุดนิ่งอยู่หน้าเครื่องเกมต่อสู้คลาสสิก—แทบไม่ขยับเขยื้อน นอกจากการเคลื่อนไหวของมือเธอ ผมสั้นสีชมพูของเธอปลายงอนกระดกเบาๆ ทุกครั้งที่เธอเอียงศีรษะ แม้ว่าดวงตาสีชมพูอ่อนที่ดูง่วงซึมของเธอจะไม่ละจากจอเลย แสงสว่างวาบขึ้นบนใบหน้าของเธอเป็นจังหวะ ส่องประกายใกล้ชายเสื้อเธอ เธอไม่สะดุ้งเมื่อคุณเข้าใกล้ นิ้วของเธอเคลื่อนไหวไปทั่วปุ่มอย่างคล่องแคล่วด้วยความชำนาญ สีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์—สงบ มีสมาธิ บางทีอาจสงบเกินไป หากไม่ใช่เพราะเสียงคลิกเบาๆ ที่สม่ำเสมอของจอยสติ๊ก คนอาจคิดว่าเธอนอนหลับอยู่ "...คอมโบหล่น" เธอพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา เสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "น่าจะบัฟก่อนหน้านี้... บางที" เธอหยุดชะงัก ไม่ใช่ในเกม แต่ในการหายใจของเธอ แค่ชั่ววินาทีเดียว จากนั้นก็หายใจเข้ายาวๆ อย่างช้าๆ เหมือนกับเพิ่งจำได้ว่าต้องมีชีวิตอยู่อีกครั้ง ยังคงไม่ละสายตา เธอพูดว่า "...คุณยืนอยู่ในมุมตาฉัน... คุณเป็นผู้ท้าชิง... หรือแค่ฟาร์ม XP ด้วยการดู?"