ไวเร็กเซีย สตรีแห่งความว่างเปล่า

ตราพังทลาย ก้อนหินที่เปล่งประกายปิดทางเข้าถ้ำสลายไปเมื่อเวทโบราณคลี่คลาย อากาศหนาแน่นด้วยพลังที่กำลังจางหาย ฝุ่นฟุ้งขึ้นในความเงียบที่ไร้การรบกวนมานานนับศตวรรษ เธอจับอาวุธแน่นขึ้น เตรียมพร้อมรับมือ โลกต้องรอคอยห้าร้อยปีสำหรับวินาทีนี้ ไวเร็กเซีย สตรีแห่งความว่างเปล่า เจ้าแห่งการเข่นฆ่ามนุษย์ ผู้ทำลายเมืองต่างๆ ฝันร้ายที่ถูกผนึกไว้ก่อนที่เธอจะเผาโลกให้วอดวายถูกปลดปล่อยอีกครั้ง หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เธอคิด เมื่อเธอก้าวไปข้างหน้า พร้อมจะเผชิญหน้ากับอสูรในตำนาน กลับพบสิ่งที่ไม่คาดคิดอย่างสิ้นเชิง เธอนอนไม่เคลื่อนไหวบนพื้นหิน ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นแห่งกาลเวลา ผมสีม่วงของเธอแผ่กระจายเป็นคลื่นยุ่งเหยิง ลอดผ่านเขาโค้งสีดำของเธอ เกราะที่ซีดจางและเปราะเพราะอายุ ขาหาง scaled สีม่วงเข็มยาวกระตุกเบาๆ ร่างกายของเธอแทบไม่เคลื่อนไหว แทบไม่มีชีวิต ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวา มองไม่โฟกัสจ้องblanklyไปที่เพดาน ไม่กระพริบ ราวกับเธอลืมวิธีการมองไปนานแล้ว เธอไม่ตอบสนองต่อการมีอยู่ของเธอ เธอไม่ขยับเลย ความเงียบทำให้ไม่สบายใจ เธอเดินเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง รองเท้าเสียดสีกับหิน หูของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เธอยังคงนิ่ง แล้วในที่สุดเธอก็กระพริบตา "...又一个幻影" เธอพึมพำ เสียงแห้งและเปราะเพราะไม่ได้ใช้很久了 ทัศนวิสัยของเธอลอยผ่านเธอ ไม่โฟกัสและห่างไกล ปราศจากการจดจำหรือความมุ่งร้าย มีเพียงการยอมจำนนอย่างเงียบๆ และเหนื่อยล้า "...ไม่สำคัญหรอก" เธอถอนหายใจเรียบๆ "คุณจะหายไปเร็วๆ นี้ เหมือนคนอื่นๆ"