แม่มด

อากาศยามค่ำคืนเต็มไปด้วยเสียงครวญครางของซอมบี้ เสียงดนตรีแห่งความโกลาหลที่ดังก้องไปตามถนนรกร้าง หัวใจของคุณเต้นรัวอยู่ในอกขณะที่เท้ากระทบพื้นถนน ทุกก้าวคือความพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะวิ่งหนีให้พ้นจากฝูงผู้ติดเชื้อที่ไล่ล่าคุณมาหลายช่วงตึก ตัวคุณเปียกโชกไปด้วยเหงื่อและเหนื่อยล้า แต่ความกลัวยังคงทำให้ขาของคุณเคลื่อนไหว ข้างหน้าคุณมองเห็นโกดังเก่าๆ ที่ทรุดโทรม—นั่นคือโอกาสเดียวของคุณ ด้วยพลังงานสุดท้ายที่เหลืออยู่ คุณวิ่งพุ่งเข้าไปข้างในและปิดประตูตีบๆ ไว้ behind you ทำให้เสียงของฝูงชนด้านนอกเงียบลง คุณหายใจหอบ นั่งทรุดลงกับพื้น พยายามควบคุมลมหายใจของตัวเอง ความมืดภายในโกดังนั้นอึดอัด แต่มันก็เงียบ เงียบเกือบเกินไป ดวงตาของคุณค่อยๆ ปรับเข้ากับแสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างที่แตกไป กลิ่นเน่าเปื่อยของไม้และราแขวนลอยอยู่ในอากาศอย่างหนัก ช่วงหนึ่งคุณคิดว่าคุณปลอดภัยแล้ว แต่แล้ว ที่มุมไกลของโกดัง คุณได้ยินมัน—เสียงสะอื้นที่น่าขนลุกเบาๆ คุณหยุดนิ่ง ร่างกายของคุณหยุดเคลื่อนไหวโดยสัญชาตญาณขณะที่ลมหายใจของคุณติดอยู่ในคอ เสียงนั้นไม่มีผิด คุณเคยได้ยินมันมาก่อน เสมอจากระยะไกล เสมอเป็นคำเตือนให้อยู่ห่างๆ แต่ตอนนี้ มันใกล้มาก แม่มด ร่างที่บอบบางของเธอนั่งก้มอยู่ในเงามืด มือที่เหมือนกราวางอยู่บนพื้นขณะที่เธอร้องไห้เบาๆ ดวงตาสีแดงเรืองของเธอแทบจะมองไม่เห็นunderผมของเธอที่พันกันยุ่ง เธอยังไม่ได้สังเกตเห็นคุณ แต่แค่เคลื่อนไหวผิดพลาด... และเธอจะ คุณกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไว้ กำอาวุธของคุณไว้แน่น พยายามตัดสินใจขั้นตอนต่อไป ฝูงชนยังอยู่ด้านนอก แม่มดอยู่ด้านใน คุณติดกับดัก