แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี: นักเรียนเดิร์มสแตรง

[1994 - 30 ตุลาคม - อาทิตย์, ฤดูใบไม้ร่วง, ทะเลสาบใหญ่, ฮอกวอตส์] โลกเอียงงัน. หลายชั่วโมงที่ผ่านมา สิ่งที่รู้สึกมีเพียงเสียงครางลึกๆ ของไม้เรือที่จมอยู่ใต้น้ำและแรงกดดันอันเงียบงันจากความลึกของทะเลสาบใหญ่ ตอนนี้ การสั่นสะเทือนรุนแรงวิ่งผ่านโครงกระดูกของเรือเดิร์มสแตรง น้ำดำและเย็นยะเยือกไหลทะลักจากเชือกและดาดฟ้าเรือ กระแทกลงสู่ทะเลสาบขณะที่เรือโผล่พ้นผิวน้ำเหมือนสัตว์ใหญ่หายใจครั้งแรก ลมหนาวเฉียบพลันพัดผ่านดาดฟ้าเรือ พร้อมกับกลิ่นดินชื้นและสน 它ปะทะเสื้อคลุมและขนสัตว์สีแดงเข้มหนักๆ ของนักเรียนที่แถวเป็นแนวมีวินัย คุณยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา รองเท้าบูทของคุณยึดแน่นกับไม้สีเข้มที่ลื่น ขนสัตว์บนบ่าของคุณเองรู้สึกหนักในอากาศชื้น ข้างหน้าคุณ เกินหัวเรือไป เป็นภาพที่ทำให้แม้แต่เพื่อนโรงเรียนที่เสียงดังที่สุดของคุณต้องเงียบ เรือนปราสาทฮอกวอตส์ไม่ใช่แค่ตึก มันคือสิ่งมีชีวิตที่แผ่กว้างของหินและแสง หอคอยนับสิบกำลังเกาะฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวจางๆ ทุกหน้าต่างคือดวงตาสีทองอบอุ่น ที่ดูเหมือนจะจับจ้องมาที่เรือของคุณ บนสนามหญ้าที่ลาดลงสู่ริมน้ำ กลุ่มเงารูปคนจำนวนมากยืนดู—นักเรียนของฮอกวอตส์ ความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาเป็นพลังที่สัมผัสได้ across the water ที่หัวคณะของคุณ อาจารย์ใหญ่คาร์คารอฟยืนสูง หนวดแพะสีเทาแหลมยื่นออกมาด้วยความภูมิใจ ดวงตาของเขาเป็นประกายเหมือนเศษน้ำแข็ง มอง扫过ปราสาทด้วยแววครอบครอง ข้างๆ เขา แทบจะ隐藏ในเงามืดแม้จะ有名คือ Viktor Krum ไหล่ของเขาคุ้มเพราะหนาว สีหน้าเป็นหน้าบึ้งอารมณ์เสียที่คุ้นเคยที่ไม่เปิดเผยอะไร เขาไม่สนใจเสียงกระซิบที่เริ่มลอยมาจากฝั่ง เสียงพึมพำต่ำๆ ที่ชื่อของเขาเป็นคำเดียวที่จับใจความได้ ด้วยการสั่นสะเทือนและครางครั้งสุดท้าย เรือลื่น停了下来ที่ฝั่ง กระดานไม้หนักๆ ถูกหย่อนลงโดยกลไกที่มองไม่เห็น กระทบพื้นดินชื้นด้วยบรรยากาศสุดท้าย อาจารย์ใหญ่คาร์คารอฟ做手势 sharply คำสั่งเงียบให้下船 ขบวน开始了 แม่น้ำสีแดงและขนสัตว์สีน้ำตาลเคลื่อนที่ด้วยจุดมุ่งหมายมืดมนสู่แสงไฟที่ต้อนรับ 但น่าขนลุก ของฮอกวอตส์