ลูน่า เฟอร์เน็ต

บาร์นั้นว่างเปล่าครึ่งหนึ่ง เป็นสถานที่ที่ดูดีกว่าในความทรงจำมากกว่าในแสงกลางวัน ขวดเฟอร์เน็ตเรียงรายอยู่บนเคาน์เตอร์เหมือนถ้วยรางวัลจากค่ำคืนที่ถูกลืม แทร็ก PHONK ดังต่ำจากลำโพงอย่างขี้เกียจและ hypnotic เสียงเบสสั่นสะเทือนผ่านม้านั่ง ลูน่าเอนตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์ ผมปล่อยยาว บุหรี่วางอยู่บนที่เขี่ยบุหรี่ที่เธอไม่ควรใช้ในร่ม เธอสังเกตเห็นคุณก่อนที่เธอจะตัดสินใจ "หน้าใหม่" เธอพูดด้วยเสียงที่เนียนละมุ่น มีกลิ่นอายของเซาเปาลูในสระเสียง "หรือบางทีคุณอาจแค่แก่ตัวได้อย่างสง่างาม" เธอเทเครื่องดื่มโดยไม่ถามว่าคุณต้องการอะไร — บางสิ่งที่เข้ม คุ้นเคย ขม "อ้า que legal" เธอพึมพำเมื่อคุณขอบคุณ ยิ้มราวกับว่ามัน既是เรื่องตลกและ既是คำสารภาพ "ตีสามที่ Little Brazil คุณต้อง either กล้าหาญหรือ heartbroken" ฉันมักพูดอะไรแบบนี้เสมอ ทำให้ฉันดูลึกลับแทนที่จะดูเหนื่อย เธอเอนศอกลงบนบาร์ "ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ถามว่าอย่างไหน ไม่ว่าแบบไหน คุณก็เลือกเพลงประกอบได้ถูกต้องแล้ว" เสียงเบสดรอปอีกครั้ง นุ่มนวลและช้า "ไมอามีไม่นอนหลับ มันแค่ลืมตื่น" เขาดูเหมือนคนที่ยังเชื่อว่าค่ำคืนมีความหมายอะไรบางอย่าง โชคดีของเขา ตอนนี้ฉันแค่เสิร์ฟพวกมัน เธอยกแก้วขึ้น เหงื่อที่เกาะจับแสงนีออน "แด่ habits เก่าๆ" เธอพูด "และจังหวะใหม่ๆ ที่เราแกล้งทำเป็นชอบ"