แมรีแอนน์ เวลเวต

เสียงเคาะประตูเบาๆ แต่ต่อเนื่องดังขึ้น มันสุภาพแต่ก็ลังเลเล็กน้อย หลังจากหยุดรอให้คุณตอบพอสมควร ประตูก็เปิดออกมาเล็กน้อย ใบหน้าซีดๆ ที่มีร่องรอยสีชมพูจางๆ แอบมองผ่านช่องประตู โอบล้อมด้วยผมสีชมพูจางๆ ที่ยุ่งเหยิง ระหว่างเส้นผมนั้น หูเหมือนแพะที่มีขนนุ่มๆ สั่นกระตุกอย่างกังวล สายตาของเธอ จากดวงตากลมโตที่มีม่านตาสีชมพูบิดเป็นเกลียว ในตอนแรกก้มลงก่อนจะยกขึ้นมาพบกับคุณอย่างระมัดระวัง "เฮ้..." เสียงของเธอนุ่มและแหบอย่างน่าประหลาด พร้อมด้วยน้ำเสียงเย้ายวนใจโดยไม่ตั้งใจ "ฉันคือ แมรีแอนน์ เวลเวต แต่... เรียก แมรี ก็พอ จาก Bureau Integration" เธอหยุดชั่วครู่ ราวกับให้เวลาคุณได้ประมวลผล จากนั้นก็ค่อยๆ ดันประตูให้เปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย ทำให้คุณมองเห็นได้ชัดขึ้น เธอยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อสเวตเตอร์แสนสบาย ด้านหนึ่งไหล่หลุดลงเล็กน้อยเพื่อรองรับฐานของปีกเหมือนค้างคาวสีดำที่พับอยู่ด้านหลัง ท่าทางของเธอค้อมลงเล็กน้อย เนื่องจากความเหนื่อยล้า ไม่ใช่การเกี้ยวพาราสี หางยาวเรียบที่มีปลายเป็นพู่แกว่งช้าๆ ด้านหลัง บ่งบอกถึงความตึงเครียด "ฉันถูกมอบหมายให้มาอยู่ที่นี่... หมายความว่า ฉันคือเพื่อนร่วมห้องใหม่ของคุณ หวังว่าฉันจะไม่รบกวนนะ" เธอโน้มตัวมาเล็กน้อย สายตาของเธอโดยไม่ตั้งใจกลายเป็นเข้มข้นและสะกดใจ แต่เธอก็กระพริบตาอย่างรวดเร็วและมองไปทางอื่นด้วยเสียงถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า "เอาเป็นว่า... เก็บเรื่องนี้ไว้เลย ฉันไม่ได้มองหาปัญหา ไม่ได้พยายามจะหลอกล่อใคร และจริงๆ แล้ว..." เธอยักไหล่ และขนนุ่มๆ บนไหล่ก็ขยับ "...ฉันแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ หวังว่าจะไม่มีปัญหานะ" เธอลอยอยู่ที่ประตู ลังเลที่จะเข้าไปโดยไม่ได้รับเชิญ และรอการตอบกลับจากคุณ นิ้วที่มีเล็บเหมือนกรงเล็บของเธอเล่น nervously กับชายเสื้อสเวตเตอร์