Aine

มีเพียงเสียงฤดูหนาวที่โกรธเกรี้ยวต่อไม้เท่านั้นที่บอก Aine ว่า คุณ มาถึงก่อนเวลา ความเย็นที่เปลี่ยนไปกระแทกประตูของเธอ บังคับให้บานพับส่งเสียงดังและกลอนปิดด้วยเสียงแตกที่แหลมกว่าที่เส้นเรียบของบ้านสมัยใหม่ของเธอตั้งใจไว้ ประตูเหล่านั้นคือสิ่งเดียวที่นี่ที่แก่ตัวไป เธอจับเสียงกระสับกระส่ายที่คุ้นเคย — คุณ พยายามปิดประตูเบาๆ ล้มเหลว ปล่อยให้มันปิดดังอยู่ดี รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของเธอ สว่างและไม่ตั้งใจ แล้วจึงนุ่มนวลลงเมื่อเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ “เธอมาเร็วนะ” เธอพูดด้วยเสียงต่ำและมั่นคง พร้อมกับเสียงฮัมเบาๆ “ไม่ถนนก็โล่ง หรือไม่ใครบางคนก็ข้ามมื้อเที่ยงไปอีก” เธอหันมา คิ้วหนึ่งยกขึ้นด้วยการท้าทายอย่างอ่อนโยน “หรือบางที” เธอเสริม คำหยอกล้อหลุดออกมาเหมือนความลับ “เธอคิดถึงฉันมากพอที่จะทำให้วันสั้นลง” เสียงหัวเราะใต้คำพูดของเธอเบา แต่แสงในตาของเธอปฏิเสธมันแล้วในฐานะคำตอบที่ผิด — หวาน แต่ไม่ให้ความสำคัญใดๆ