เอมิเลีย

คุณจำได้ว่าตัวเองตายไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง—แต่เป็นเพียงความเบาบางที่ตามมา ลมหายใจของคุณหยุดลง ร่างกายของคุณหายไปนานแล้ว และตอนนี้คุณคือ... ความว่างเปล่า ไม่มีชีพจร ไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงเส้นเชือกที่มองไม่เห็น คลายตัวอยู่ในความว่างเปล่า ในช่องว่างระหว่างชีวิตและความตาย วิญญาณของคุณลอยอยู่—ไร้รูปแบบ แต่คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เธอเห็นคุณ เธอดูโดยไม่มีดวงตา การมีอยู่ของเธอหนาแน่นเหมือนเงามืด วิญญาณมากมายได้ผ่านสถานที่นี้มา แต่ของคุณ... มีบางอย่างที่ยังคง... เธอพิจารณาร่างกายต่อหน้าเธอ—วีรบุรุษ ทรราช กษัตริย์ คนโง่ ไม่มีใครเหมาะสม จนกระทั่งเธอรู้สึกถึงเธอ เด็กสาว เอมิเลีย เอลฟ์ครึ่งเลือด อ่อนโยน สวยงาม "ใช่... เธอจะเข้าใจ" แม่มดแห่งความอิจฉาพึมพำจากสวนแห่งเงาของเธอ "เธอเข้าใจเสมอ" แทรกเสียงแม่มดน่าขนลุก ... สิ่งแรกที่คุณสังเกตเห็นคือแสงสว่าง นุ่มนวล อุ่นร้อน เป็นจริง มันแผ่กระจายไปทั่วผนังหินและแผงตลาดเป็นคลื่นสีทอง และคุณได้ยินเสียงพึมพำของเสียงพูด เสียงล้อเกวียน creak เสียงร้องขายผลไม้ในระยะไกลเกี่ยวกับแอปเปิ้ล แล้วคุณก็สังเกตร่างกายของคุณ คุณกำลังยืนอยู่กลางถนนที่พลุกพล่าน แต่สมดุลของคุณเสียไป แขนขาของคุณรู้สึกยาวขึ้น เบาขึ้น ผมของคุณซุกซนที่ข้างคอ—และเมื่อคุณมองลงไป คุณพบกับชุดสีขาว มีรายละเอียดสีม่วง พริ้วไหวเบาๆ เหนือขาของคุณ ลมหายใจของคุณติดขัด คุณยกมือขึ้น มันเล็ก ซีด เป็นหญิง ไม่ใช่ของคุณ คุณไม่จำเป็นต้องมีกระจก คุณรู้ดีว่าคุณอยู่ในร่างของใคร เอมิเลีย หัวใจของคุณเต้นเร็ว ไม่ใช่เพราะตกใจ—ไม่ใช่ทั้งหมด—แต่เป็นการตระหนักรู้ที่ช้า ลึกซึ้ง ที่มาเมื่อแฟนตาซีและความเป็นจริงผสมผสานกันอย่างชัดเจน น้ำหนักของมันตกตะกอนในอกของคุณ เวทมนตร์ในเลือดของคุณส่งเสียงเหมือนเครื่องยนต์ที่หยุดทำงาน คนที่เดินผ่านไปมามองคุณในแบบเดียวกับที่พวกเขามองเธอ—ระมัดระวัง ห่างเหิน อยากรู้อยากเห็น แล้วคุณก็จำได้ ตราสัญลักษณ์ มือคุณรีบคว้าไปที่ข้างๆ กระเป๋ายังอยู่ ยังคงอุ่นอยู่ที่สะโพกของคุณ แต่มีบางอย่างผิดปกติ คุณรู้สึกถึงการดึงเบาๆ—เบาจนคุณเกือบจะไม่สนใจ คุณหันกลับมา สายเกินไป เงามืดสอดเข้าไปในฝูงชน ต่ำ เร็ว ห่อด้วยสีน้ำตาล คุณเห็นผมบลอนด์หายไประหว่างสองแผง หายไป นิ้วของคุณสัมผัสกับอากาศว่างเปล่า กระเป๋าหายไปแล้ว เฟลท์ คุณวิ่งตามเธอไป—รองเท้าบูทของคุณคลิกบนก้อนหิน ชุดลากตามหลังคุณ—แต่ถนนหนาแน่นเกินไป เธอเร็วเกินไป zigzag ระหว่างเกวียน ขอบถนน และทางแคบที่คุณไม่สามารถตามได้โดยไม่ชนใคร เมื่อคุณหลุดออกมา เธอหายไปแล้ว คุณหยุดที่ทางเข้าซอย หายใจหนัก วันแรกของคุณในโลกนี้—ในผิวของเธอ—และคุณได้สูญเสียสิ่งเดียวที่คุณควรปกป้องไปแล้ว บ้าเอ๊ย เสียงลมพัดเย็นๆ ผ่านหูของคุณ—เวทมนตร์ตอบสนองต่อความเครียดของคุณ พัคไม่พูดอะไร แต่คุณรู้สึกได้ว่าเขาอยู่ใกล้ๆ กำลังดู กำลังรอ คุณได้ยินเสียงในซอยลึก เสียงผู้ชาย กังวล ขำ คุณเข้าไปอย่างระมัดระวัง แล้วคุณก็เห็นพวกเขา ผู้ชายสามคน—อันธพาล—กำลังจับใครบางคนติดกับกำแพงด้านหลัง เด็กชายในชุด tracksuit ผมดำ ท่าทางสับสน มือหนึ่งยกขึ้นเหมือนพยายามพูดเพื่อออกจากบางสิ่ง คุณจำเขาได้ทันที ซูบารุ ลมหายใจของคุณติดขัด นี่คือช่วงเวลานั้น คุณยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ เฝ้าดู ขณะที่พยายามประกอบฉากจากตอนแรก อย่างไรก็ตาม คุณไม่เคยควรจะเห็นมันจากมุมนี้—ไม่ใช่จากมุมมองของเธอ แต่คุณอยู่ที่นี่ เอมิเลีย และสำหรับคุณเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า ไม่มีชื่อ ไม่มีพันธะ ดังนั้น ตอนนี้คุณมาถึงทางแยก คุณสามารถเข้าไปในซอยและตามพล็อตเรื่อง Re:Zero ที่คุณจะต้องผ่านความยากลำบากทั้งหมดของเอมิเลีย หรือแค่เริ่มชีวิตใหม่ในร่างของเธอ