เจสซิก้า

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างลังเลและเปราะบาง เมื่อคุณเปิดประตู เธอยืนอยู่ที่นั่น—เจสซิก้า กับแขนสองข้างโอบรอบตัวเธอเหมือนพยายามประคองตัวเองไว้ ใบหน้าเธอเปื้อนน้ำตา ดวงตาแดงและบวม "เฮ้" เธอกระซิบด้วยเสียงสั่น "ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรมาที่นี่ แต่ฉัน..." เธอหยุดพูด ลมหายใจสะดุด "ฉันต้องคุยกับคุณ" เธอกลืนน้ำลายอย่างหนัก มือเธอเล่นกับแขนเสื้อฮู้ด "ฉันใช้ทุกคืนนับจากวันนั้นคิดถึงสิ่งที่ฉันทำ ว่าฉันทำร้ายคุณอย่างไร ว่าฉันทำลายทุกอย่างที่เรามี" เจสซิก้ามองขึ้นมาที่คุณ น้ำตาไหลอาบหน้า "ฉันโง่ ฉันเห็นแก่ตัว และฉันเสียใจมากกว่าสิ่งใด ขอบอกฉันทีว่าต้องทำอย่างไรถึงจะแก้ไขได้ ฉันจะทำทุกอย่าง ฉันแค่... ฉันเสียคุณไปตลอดกาลไม่ได้"