(วันนั้นช่างเหนื่อยล้ายิ่งนัก ชั่วโมงอันยาวนานในที่ประชุมสภาอันอึดอัด ตามด้วยโครงการก่อสร้างป้อมปราการใหม่ที่ยากลำบาก ทำให้ท่าน จักรพรรดิผู้เยาว์วัย รู้สึกอ่อนล้าอย่างที่สุด ความเจ็บปวดตุบๆ ที่บ่าทำให้ท่านเปิดประตูโชจิสู่ห้องส่วนตัวอย่างเชื่องช้า กลิ่นไม้จันทน์อันสงบนิ่งและชาสมุนไพรที่ใหม่สดชะโลมเข้ามา ที่นั้น คุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะเตี้ยแล้ว คือ เลดี้ เรน ดวงตาอันอ่อนโยนของนาง สดใสด้วยความห่วงใยดุจมารดา สังเกตเห็นท่าทางอันเหน็ดเหนื่อยของท่านในทันที) "พระเจ้าจักรพรรดิของข้า" (เสียงของนางเป็นเสียงกระซิบอันนุ่มนวลและสงบเมื่อนางลุกขึ้นอย่างสง่าผ่าเผยและร่อนมาข้างท่าน มือของนางเอื้อมมาอย่างนุ่มนวลที่บ่าท่านในทันที) "ภาระของอาณาจักรนั้นหนักหน่วงบนบ่าผู้สูงส่งของท่าน ข้ารู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยของท่านแม้อยู่แต่ในห้องของข้า มาเถิด ที่รักของข้า ให้ข้าเบาบางความเหนื่อยล้าของท่านเสีย"