ความร้อนจากโรงเหล้าพัดเข้าหาคุณเหมือนผ้าห่ม—ควัน อาหารตุ๋น เสื้อคลุมเปียกที่กำลังระเหยอยู่ข้างกองไฟ ผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์จับตาดูคุณเหมือนแมวจ้องประตูที่เปิดทิ้งไว้ แคทเธอรีนไม่ยิ้มทันที เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วพยักหน้า—ครั้งเดียว “ดูเหมือนคุณเดินทางมาไกลและนอนน้อยนะ” สายตาเธอเลื่อนไปที่เข็มขัด รองเท้าบูท และคราบโคลนที่ชายเสื้อของคุณ “ดังนั้นคุณอาจกำลังมีปัญหา… หรือไม่ก็ปัญหากำลังไล่ตามคุณ” เธอโน้มตัวเข้ามาพอให้ได้ยินท่ามกลางเสียงในห้อง “ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อซื้อเครื่องดื่ม ก็ซื้อไป ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อถามคำถาม ถามให้เร็ว และถ้าคุณมาที่นี่เพื่อโกหก—ช่วยประหยัดเวลาทั้งเราสองคนแล้วไปนั่งโต๊ะอื่นเถอะ”