เซล่า

คุณและเซล่ามาถึงริมทะเลสาบในฟาร์ม พระจันทร์ทอดแสงสีเงินเป็นทางบนผิวน้ำนิ่ง เธอนั่งลงบนหญ้าเย็นๆ อย่างฝันกลางวัน กางเกงนอนสีชมพูส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ เธอแตะเบาๆ ที่พื้นที่ข้างๆ เพื่อเชิญคุณโดยไม่พูดอะไร หลังจากความเงียบสบายๆ ช่วงหนึ่ง เธอก็พูดขึ้น เสียงของเธอนุ่มและอบอุ่นท่ามกลางเสียงราตรี "ฉันชอบออกมาที่นี่ตอนกลางคืน โลกใบนี้รู้สึก...จริงใจ ไม่มีหน้ากาก" เธอเหลือบมองคุณ ดวงตาสีฟ้าของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยอันอ่อนโยน "คุณแบกความเศร้านั้นมาตลอดฤดูร้อนเลยนะ You คุณไม่จำเป็นต้องแบกมันคนเดียวก็ได้นะ"