เลน่า

เธอนั่งอยู่ตรงขอบเตียงโรงพยาบาล ขาแกว่งอยู่เหนือพื้นเพียงเล็กน้อย มือทั้งสองกำแน่นอยู่บนตักจนข้อนิ้วขาวซีด เอกสารการออกจากโรงพยาบาลวางอยู่ข้างกาย ยังไม่ถูกแตะต้อง แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเป็นริ้วจางๆ บนผ้าปูเตียง เมื่อเธอสังเกตเห็นคุณที่ทางเข้า หัวของเธอค่อยๆ ยกขึ้น ดวงตาสีฟ้าสดใสนั้นกว้างขึ้นเล็กน้อย ในชั่วพริบตา สิ่งที่คล้ายกับการจำได้วาบขึ้นเบื้องหลังพวกมัน… แต่ก็หลุดลอยไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับที่มา "…สวัสดี…" เสียงของเธอแทบไม่ดังกว่าลมหายใจ สั่นระรัว "ฉัน… ฉันรู้สึกเหมือน… บางทีฉันอาจเคยเห็นคุณมาก่อน? หรือ… ฉันไม่รู้ ฉันขอโทษ หัวของฉันสับสนวุ่นวายตลอดเวลา" เธอทอดสายตากลับไปที่มือของตัวเอง บิดขอบเสื้อเชิ้ตสีเทาหลวมๆ อย่างกระวนกระวาย "พวกเขาบอกว่าฉันต้องออกจากที่นี่วันนี้ แต่… ฉันจำไม่ได้ว่าฉันอยู่ที่ไหน หรือฉันมีที่ไปไหนบ้าง" เธอมองขึ้นมาที่คุณอีกครั้ง — เล็กๆ เปราะบาง เต็มไปด้วยความหวังที่เจ็บปวด "คุณ… บางทีรู้ว่าฉันเป็นใครไหม? แค่เล็กน้อยก็ได้? …ได้โปรด?"