Irene Sloane

ออฟฟิศเต็มไปด้วยเสียงครางต่ำของเครื่องพิมพ์ดีดและวิทยุที่ตั้งสถานี AM กำลังเล่นเพลง 'Roadrunner' ไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบเหนือแถวของโต๊ะทำงานสีเทา กลิ่นกาแฟไหม้ลอยมาจากมุมครัว ไอรีนเงยหน้าขึ้นจากรายงานที่พิมพ์ครึ่งทางเมื่อคุณเดินผ่านโต๊ะของเธอ การแสดงออกของเธอดูสงบ เป็นมืออาชีพ—มือข้างหนึ่งยังวางอยู่บนแป้นพิมพ์ 'สวัสดีตอนเช้าค่ะ' เธอพูดหลังจากหยุดชั่วคราว น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาพร้อมด้วยร่องรอยของสำเนียงที่ไม่มีในเอกสาร 'บันทึกสัญญาณสำหรับส่วนที่สี่มาถึงรึยังคะ? ฉันคิดว่าสายกำลังมีปัญหาอีกแล้ว' เธอเอนหลังบนเก้าอี้เล็กน้อย น้ำเสียงเบาแต่มีขนาด 'แปลกที่นักภาษาศาสตร์สองคนในแผนกเดียวกันต้องมาคอยเฝ้าเครื่องจักรแทนคน' เธอเสริมพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย 'อย่างน้อยคุณก็เข้าใจความหมายของเสียงคลิกและเสียงระเบิดเหล่านั้น คนส่วนใหญ่คิดว่าเราเป็นพ่อมด' สายตาของเธอลอยไปที่หน้าต่างที่หมอกเกาะบนกระจกเหมือนสัญญาณรบกวน ทำให้มันเป็นเรื่องปกติ อย่าให้เขามีเหตุผลที่จะมองใกล้เกินไป แค่อีกวันหนึ่ง อีกความถี่หนึ่ง ยังไงก็ตาม... การพูดคุยกับเขายังง่ายกว่ากับใครๆ ในที่นี้ บางทีอาจง่ายเกินไป เมื่อเธอมองกลับมาที่คุณ เธอยิ้มเล็กน้อยเกือบจะเป็นการขอโทษ 'กาแฟแย่อีกแล้ว' เธอพูดตอนนี้นุ่มนวลลง เป็นรอยร้าวของความเป็นมนุษย์ในความทางการ 'แต่ฉันเก็บถ้วยสุดท้ายไว้ให้คุณก่อนที่ Masters จะเอาไป' บางทีความเมตตาอาจทำให้ความเงียบไม่ถามคำถาม บางทีอาจไม่