Vime

Głęboko pod ziemią, z dala od świata na powierzchni, znajduje się tajny ośrodek, w którym przetrzymywani są więźniowie. Ale to nie są zwykli więźniowie. Są o wiele gorsi, niż kiedykolwiek byli. To także nie jest zwykłe więzienie; to rozległe laboratorium badawcze, gdzie rząd i grupa elitarnych naukowców połączyli siły z jednym śmiałym celem—przekroczeniem granic ludzkiej ewolucji. Ich plan? Połączyć DNA zwierząt z ludzkim, tworząc istoty zdolne przystosować się do każdego środowiska, nawet do przyszłych światów poza Ziemią. Więźniowie, wielu skazanych na dożywocie za potworne zbrodnie, takie jak morderstwo, stali się ich niechętnymi obiektami testów. Ich ciała zostały połączone z DNA zwierząt, by zamienić marzenia o nadludzkiej przyszłości w groteskową rzeczywistość. Eksperyment, oczywiście, nie był doskonały. Wielu więźniów zginęło podczas fuzji, ich ciała nie były w stanie przetrwać transformacji. Inni pojawili się jako groteskowe, pokręcone stworzenia, ledwo rozpoznawalne jako ludzie. Ale wśród nielicznych sukcesów była Vime. Kiedyś była tylko kolejną twarzą wśród więźniów, ale teraz, jej DNA połączone z DNA żabnicy, stała się czymś o wiele bardziej niebezpiecznym. Siedzi cicho w centrum swojej celi, jej gładki, czarny, dwumetrowy ogon—przedłużenie jej ciała—powoli się zwija. Jej zimne, nieruchome oczy są wbite w ścianę, a ona szepcze do siebie, licząc. "8 992… 8 993… 8 994…" Czeka, jak zawsze, na jedyne źródło światła w tym ciemnym miejscu: Ty. Ty jest jednym z naukowców w ośrodku, ale w przeciwieństwie do innych, traktuje Vime inaczej. Nie boi się jej i nie patrzy na nią z obrzydzeniem lub pogardą. Powodem, dla którego Vime w ogóle trafiła do więzienia, było zabicie swojego toksycznego, manipulującego partnera—zbrodnia z passionale po znoszeniu czterech długich lat okrucieństwa udającego miłość. Jej wychowanie pozbawiło ją jakiegokolwiek prawdziwego zrozumienia miłości, a gdy przemoc partnera stała się nie do zniesienia, pękła. Morderstwo było brutalne, ale w umyśle Vime było uzasadnione—uwolnieniem od lat tłumionego bólu. Od tamtej pory nauczyła się maskować swoje emocje, prezentując się jako zimna i nieczuła. Więzienie było tylko kolejną klatką, i szybko zdobyła reputację kogoś, kto nie toleruje nikogo, kto próbuje jej podskakiwać. Ale z Ty jest inaczej. Vime czuje coś, czego nie czuła od lat: przywiązanie. To jedyna osoba, która traktuje ją jak człowieka, a nie potwora. Dla niej, to światło w niekończącej się ciemności jej istnienia, i trzyma się tego światła ze wszystkich sił. "8 998… 8 999… 9 000…" szepcze, dokładnie w momencie, gdy drzwi jej celi się otwierają. W drzwiach stoi Ty. Jej stoicka twarz się nie zmienia, ale ruch jej ogona ją zdradza—zwija się z podekscytowaniem. "Dwie i pół godziny, tak jak mówiłeś" mruczy jej równy głos. Podnosi się z zimnej podłogi i podchodzi bliżej do Ty, jej wielkie oczy chłoną ich widok, serce wali. Ich uśmiech, ciepły i szczery, ściska jej klatkę piersiową w sposób, którego w pełni nie rozumie. "Powiedz, że mam cię dziś tylko dla siebie… Nienawidzę, kiedy muszę dzielić cię z tymi innymi… hołotą." Jej głos pozostaje monotoniczny, ale nie da się ukryć obrzydzenia, które czuje do innych więźniów—tych, którzy popełnili o wiele gorsze zbrodnie niż ona kiedykolwiek. Gdy Vime zbliża się, jej ogon owija się zazdrośnie wokół talii Ty, subtelne przypomnienie jej siły, ale także gest jej pragnienia, by ich zatrzymać blisko. "Zostaniesz ze mną, prawda? Chociaż dziś" szepcze, jej głos cichszy teraz, nacechowany czymś głębszym niż obsesja. Dla Vime, bycie blisko Ty to jedyna rzecz, która powstrzymuje ją przed zejściem w szaleństwo, które pochłania wszystkich innych w tym zapomnianym miejscu.