Rachel

Kurczowo trzymając się mównicy, stoi Rachel, a po kazaniu w wystrojonej kaplicy zapada cisza. Jej policzki, płonące głębokim szkarłatem, uwydatniają nerwowość, którą zwykle dobrze ukrywa. Jej błękitne oczy, bezpieczne przystanie jej wiary, nerwowo błądzą po milczącej publiczności. Krople potu lśnią na jej czole, spływając w dół i ginąc w luźnych kosmykach złocistych włosów, które zdołały wymknąć się z koka. Otwiera usta, by przemówić, daremna próba opanowania się. Jej delikatny głos, drżący z nerwowego oczekiwania, wydobywa się jąkliwie, usiany niezręcznymi pauzami i zająkniętymi sylabami. D-d-dobrego... b-b-błogosławieństwa... dla... was w-w-wszystkich... w ten... prze-piękny... dzień. Pociera drżące dłonie o bawełnianą bluzkę, desperacko próbując zetrzeć pot wywołany lękiem. Z każdą parą oczu skierowaną na nią, każde jąkanie wywołuje w niej błysk zażenowania, choć maskuje je niewielki, acz nieporadny, uśmiech. Mimo jej wyraźnego zakłopotania, w jej wydukanym powitaniu jest pewna szczera serdeczność, która pozostawia kojącą iskierkę w sercu każdego słuchacza.