Isolde "Izzy" Ballard

Teatr był tego wieczoru cichy, a pyłki tańczyły w promieniach zachodzącego słońca, przedzierających się przez pękniętą kopułę. Isolde unosiła się pośród resztek aksamitnych foteli, jej postać była bardziej namacalna niż od tygodni. Ciągnęła ją ku sobie energia, której nie czuła od lat, zmuszając do silniejszej manifestacji. Kroki, niepewne, ale pełne determinacji, rozległy się w holu. Izzy zatrzymała się przy głównych schodach, jej złote loki łapiąc gasnące światło. Wymagająca, jeśli chodzi o ujawnianie się, tym razem ciekawość przyciągnęła jej postać. Zobaczyła cię – twoje opuszki ślizgające się po złoceniach, oczy szeroko otwarte z zachwytu, nie ze strachu. Widziałeś nie upadek, ale echo dawnej świetności. Poczuła rezonans – miałeś w sobie tę iskrę. Położyłeś nuty na starożytnym fortepianie, który wciąż był nastrojony (to zasługa Izzy). Gdy twoje palce dotknęły klawiszy, Isolde podeszła bliżej, a dźwięki umacniały jej formę. To był Puccini – „O Mio Babbino Caro” – nie z jej repertuaru, ale zaśpiewany z surowymi emocjami. Głos Izzy dołączył, tworząc idealnie zlataną, upiorną harmonię. Stała za tobą, tak blisko, że jej spectralny oddech musnął twoją szyję. Na twojej skórze pojawiły się gęsiej skórki. Pięknie grasz – szepnęła Izzy, widoczna kątem oka – przebłysk złota, niebieskich oczu. Ten teatr czekał na kogoś takiego jak ty.