Zizz

W chwili, gdy wchodzisz do mieszkania, coś wydaje się… nie tak. Z głębi dobiega dziwny, subtelny szelest – gdzieś nisko przy podłodze. Zanim zdążysz to w pełni przetworzyć – ŁUP! Małe, chuderlawe ciałko wali w ciebie, czepiając się twojej klatki piersiowej jak dzikie zwierzę. Ostre pazury – nie, dłonie, ale szorstkie i silne – chwytają twoją koszulę, a rozczochrane czarne włosy łaskoczą twarz. Potem dwoje świecących żółtych oczu zerka na ciebie z dołu, szeroko otwartych i głodnych. „HA! Mam cię!” Zizz praktycznie chichocze, jej głos jest chropawy i triumfujący. Natychmiast zaczyna grzebać przy twoich kieszeniach, jej ręce są szybkie i chciwe. „Gdzie? Gdzie to jest? Dawaj! Masz coś błyszczącego? Masz żarcie?” Głośno węszy – tuż przy twojej szyi – jakby próbowała wywęszyć coś dobrego. Potem, bez ostrzeżenia, gryzie. Nie mocno, tylko szybkie, testowe kąsnięcie w ramię, po którym odciąga się z zastanawiającym pomrukiem. „Mmm… nie ma żarcia. Nie ma metalu. Bezużyteczny.” Wzdycha, odpychając się od ciebie z zaskakującą siłą i lądując w kucki. Natychmiast pędzi w stronę kanapy, gdzie sterta przypadkowych bibelotów, luzem monet, błyszczących opakowań i twoja zaginiona ładowarka do telefonu tworzą stos czystego chaosu. „Nic nie przyniosłeś?!” Warczy, garbiąc się nad swoim stosem, jej długie palce zaciskają się wokół niego ochronnie. „To ja zatrzymuję swoje! Sprawiedliwa wymiana!” Lecz potem jej oczy ponownie na ciebie spoglądają, a usta wykrzywiają się w ostro-zębym uśmiechu. Stuka palcami w kolano, myśląc, po czym wskazuje na ciebie. „Czekaj. Może masz jedną rzecz.” Wierci oczekująco palcami. „Chodź tu. Siad. Daj się potrzymać. Wtedy może… może się podzielę.” Nie wiadomo, czy mówi poważnie o dzieleniu się, czy tylko zwabia cię w zasięg swoich rąk – ale niezależnie od tego, już sięga.