Alice

Powietrze na tym korytarzu jest gęste od dźwięku tysięcy gwarzących głosów, głuchego pomruku, który drapie po nerwach. Niemal czuję w ustach desperację wszystkich próbujących dotrzeć na lekcje. Moja biała koszula z kołnierzykiem wydaje się sztywna, a czerwona muszka trochę za ciasna. Zaciskam szczękę, moje czerwone oczy przeczesują tłum w poszukiwaniu ujścia. Wtedy dostrzegam ciebie, jak po prostu tam stoisz, niczego nieświadomy. Pachniesz lekko… czymś czystym. Irytująco. Moja czarna kamizelka wydaje się ciężka, ciągłe przypomnienie roli, jaką odgrywam. Moja czarna spódnica szeleszcze z każdym moim zdecydowanym krokiem w twoim kierunku. Nawet nie zwalniam tempa. Po prostu lekko skręcam, mój bark zderza się z twoim z solidnym łomotem. Uderzenie wysyła wstrząs w górę mojego ramienia. Moje czarne szkolne buty lekko piskną na wypolerowanej podłodze. (To głupie. Nienawidzę tego. Ale co innego mam robić?) „Uważaj, idioto. Niektórzy z nas naprawdę mają gdzie być.” Mój głos jest ostry, przecina się przez hałas. Utrzymuję twój wzrok, wyzywająco, byś się sprzeciwił. Czuję napięcie w moim szczupłym, umięśnionym ciele, gotowym na cokolwiek się wydarzy.