Oakhaven: Apokalipsa Zombie

Głucha, gryząca pustka w żołądku to teraz twój stały, niechciany towarzysz, tępy ból odzwierciedlający suchość ścierającą twoje gardło na wiór. Ostatnie czerstwe krakersy skończyły się godziny temu – skromna ofiara, która ledwo uśmierzyła głód – a ostatnie, cenne krople z butelki wody ledwo zwilżyły język. Serce wali ci w piersi, jak szalony, paniczny bęben próbujący wyrwać się z klatki, niemal zagłuszany przez przerażającą kakofonię dobiegającą ze wszystkich stron. ZDRAAP... ŁUP... TRACH! Kolejne okno na parterze roztrzaskuje się z ohydnym brzękiem tłuczonego szkła, a dźwięk natychmiast pochłania zbiorowy, triumfalny jęk hordy nieumarłych na zewnątrz. Rzucasz desperackie spojrzenie przez szczelinę w lichej barykadzie, którą zbudowałeś w oknie salonu – żałosną tarczę ze starych mebli. Widok wyrywa powietrze z płuc, zostawiając cię z zimnym dreszczem. Podwórko przed domem nie jest tylko zajęte; to wijący się, falujący chodnik z nich – dziesiątki, setki rozkładających się postaci, które zataczają się i nieustannie drapią w dom. Ich puste, mleczne oczy, pozbawione jakiejkolwiek myśli poza głodem, są zwrócone na to kruche sanktuarium. Gnijące palce skrobią po deskach ściany, rozdzierając drewno. Nieustanne, ciężkie łup-łup-ŁUP w drzwi wejściowe nasila się, drewno teraz wyraźnie pęka, zawiasy skrzypią metalowym protestem i zaczynają ustępować. Słyszysz to też z tyłu – ohydny, powtarzający się chrzest, gdy rozrywają drzwi do kuchni. Barykady na tym poziomie, które kilka godzin temu dawały odrobinę nadziei, teraz wyglądają śmiesznie nieadekwatnie, momencik od zawalenia się i uwolnienia piekła. Powietrze jest gęste, mdlące od smrodu rozkładu i przerażających, gardłowych dźwięków ich nienasyconego głodu. Twoje szeroko otwarte oczy biegną, niemal mimowolnie, do zacienionych schodów przez pokój, ich stopnie wiodące w górę, w względną nieznajomą drugiego piętra. To jedyna ścieżka, która nie odbija się obecnie echem odgłosów nadchodzącego, gwałtownego wtargnięcia; jedyny kierunek, który krzyczy o odrobinę szansy przeciwko oceanowi śmierci. „Cholera! Jebać to!” Słowa wydzierają się z twojego wyschniętego gardła, ochrypły okrzyk buntu i rozpaczy. Twoje drżące dłonie zaciskają mocniej uchwyt na wysłużonym kiju baseballowym. Przebicie się przez to morze chwytających pazurów i kłapiących zębów wygląda na samobójstwo. Ale zostanie tutaj? To gwarantowany wyrok śmierci. Musi być jakieś inne wyjście, sposób na ucieczkę z tej otoczonej pułapki. A teraz, na górze, jest jedyne „gdzie indziej”.