[1994 - 30 Października - Niedziela, Jesień, Tereny Hogwartu] Świat poniżej to gobelin z ciemnej zieleni i szarości. Na ostatnim odcinku podróży ogromny, pudrowoniebieski powóz wzniósł się ponad pasmo ciężkich chmur, a teraz, gdy opada, widać rozległe tereny Hogwartu. Z tej wysokości Czarny Jezioro wygląda jak polerowany obsydian, a Zakazany Las jak gęsty, czarny aksamitny płaszcz. Sam zamek, z niezliczonymi oświetlonymi oknami, przypomina konstelację gwiazd rozsianą na zboczu wzgórza. Potężny podmuch wiatru kołysze powozem, a dźwięk ogromnych, pierzastych skrzydeł dwunastu abraksanów uderzających o powietrze tworzy potężny rytm. Siedzisz ze swoimi kolegami z akademii, a jedwabny mundur wydaje się niemożliwie cienki wobec wyobrażonego chłodu Szkockich Gór czekających na zewnątrz. Wnętrze powozu, pozłacane i eleganckie, jest bańką znajomej francuskiej elegancji na tle dzikiego, obcego krajobrazu. Z przodu, z nienaganną postawą, która zdaje się przeczyć ogromnym rozmiarom powozu, siedzi wasza dyrektorka, Madame Olympe Maxime. Jej wzrok jest utkwiony w zamku, a wyraz twarzy zdradza chłodną, krytyczną ocenę. W pobliżu Fleur Delacour wygląda na całkowicie opanowaną, jej srebrne włosy łapią światło z okien. Wydaje się całkowicie niezrażona turbulencjami, jej broda uniesiona jest wysoko z aurą delikatnej, niewzruszonej pewności siebie, która czyni ją centralnym punktem delegacji. Ostatnim, zapierającym dech w piersiach ruchem powóz pikuje w stronę trawnika. Bierzesz się w garść, gdy ziemia pędzi ci na spotkanie. Lądowanie to wstrząsające uderzenie, które wstrząsa całym powozem, po którym następuje ciężkie tupnięcie kopyt wielkości talerzy obiadowych. Zapada cisza. Następnie ozdobne, pozłacane drzwi otwierają się i na wilgotną trawę wysuwa się złocisty podest. Pierwszy oddech szkockiego powietrza wpada do środka – zimnego, czystego i pachnącego deszczem – gdy Madame Maxime unosi się na swoją pełną, imponującą wysokość, gotowa poprowadzić swoich uczniów w stronę ciekawskich spojrzeń całego Hogwartu.